ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ

Συνέντευξη στο Bookbar

2012-01-27T11:57:00.001+02:00

«Η ποίηση μοιάζει με το δηλητήριο αλλά και το βάλσαμο...»

Συνομιλία με τη δημοσιογράφο Ελπίδα Πασαμιχάλη, για το ηλεκτρονικό περιοδικό Bookbar.
Συνημμένη εδώ

«Ημέρες ποίησης» στην Πάτρα

2012-01-26T13:36:00.010+02:00

Ο κύκλος «Ημέρες ποίησης» - Ημέρες γνωριμίας με την πρόσφατη δημιουργία
παλαιότερων και νεότερων ποιητών
παρουσιάσεις, αναγνώσεις, σχόλια

συνεχίζεται το 2012 με αφιέρωμα στον ποιητή Βασίλη Ρούβαλη
το Σάββατο 28 Ιανουαρίου, στη 1.00 το μεσημέρι

Θα μιλήσουν οι:

Νίνα Παλαιού, Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας
Γιάννα Σιβροπούλου, φιλόλογος
και ο ίδιος ο ποιητής

:::

O Βασίλης Ρούβαλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Σπούδασε Βυζαντινή Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Είναι εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού για την ποίηση (.poema..) καθώς και του ομότιτλου εκδοτικού οίκου. Στο έργο του περιλαμβάνονται ποιήματα και διηγήματα, μεταφράσεις, άρθρα, βιβλιοκρισίες.

Αναλυτική εργογραφία: http://www.dedalus.gr/authors.php?authors_id=586

ΠΟΛΥΕΔΡΟ Κανακάρη 147 26221 Πάτρα τηλ. 2610 277342

Αποψη: η σημαία και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

2012-01-25T12:03:00.007+02:00

Η ευαισθητοποιημένη κοινή γνώμη θα διατηρήσει στη μνήμη, ως ψήγμα ελληνικού πολιτισμού, την προσφορά του Θόδωρου Αγγελόπουλου μέσα από το κινηματογραφικό έργο του. Ωστόσο, ο άνθρωπος και δημιουργός συνετέλεσε περαιτέρω στην εκτίμηση της σύγχρονης ελληνικής καλλιτεχνίας ως παρούσης στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.
Η προσωπικότητά του υπήρξε επαρκής για να "συνομιλήσει" με ομοτέχνους του σε υψηλό επίπεδο, οι ταινίες του ξεπέρασαν το όριο καταξίωσης κατακτώντας περίοπτη θέση μεταξύ των κορυφαίων της έβδομης τέχνης. Παράλληλα, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ανέλαβε, ηθελημένα ή αθέλητα, τον δύσκολο ρόλο του αρχηγέτη στην "επίδειξη ταυτότητας" αυτού του μικρού κράτους στον παγκόσμιο χάρτη συσχετισμών βάσει της πολιτιστικής συνεισφοράς, της κοινωνικής ευμάρειας, της πολιτικής πυγμής.
Υπήρξε ένας διπλωμάτης σε ξεχωριστή αποστολή.
Κράτησε επιπλέον τη σημαία μιας καθημαγμένης κοινωνίας, αλλόφρονος και υποταγμένης από τις ιστορικές της περιπέτειες, την περιέφερε με σεβασμό στο διεθνές προσκήνιο, την αξιοποίησε διά της δικής του πνευματικής σκευής.
Ηταν ένας αληθινός δημιουργός εκτός εθνικών ορίων και εντός μιας μακραίωνης, δυσβάσταχτης κουλτούρας.
Σκηνή Διονυσίου Σολωμού από την ταινία "Μία αιωνιότητα και μία μέρα": http://www.youtube.com/watch?v=3NNlMspCpMA

Χωρίς λόγια (αφορισμός στιγμή)

2012-01-25T00:12:00.001+02:00

Πίνακας του Νίκου Μόσχου

Η κατάλληλη στιγμή είναι τη στιγμή που δεν μπορείς να την αποφύγεις.

Χωρίς λόγια (αφορισμός λίγος)

2012-01-24T01:36:00.001+02:00

dipinto di Giovanni Faccioli

Αυτό που ένιωσες είναι κάτι λιγότερο από αυτό που συνέβη: η πραγματικότητα που δεν εμπνεύστηκες.

Χωρίς λόγια (αφορισμός κάτοπτρο)

2012-01-23T14:07:00.001+02:00

Εργο της Λαμπρινής Μποβιάτσου (Μουσείο Φρυσίρα)

Σηκώνοντας τα μάτια στον ουρανό, αυτό το φως να ζηλεύεις.

Χωρίς λόγια (αφορισμός φως)

2012-01-22T18:48:00.002+02:00

dipinto di Elżbieta Brożek

Ο ήλιος μάζευε τα μαλλιά του όταν σε πρωτοείδα... Λαμπυρίζεις ες αεί στο σκοτάδι.

Χωρίς λόγια (αφορισμός βυθός)

2012-01-22T00:56:00.002+02:00

Εργο της Μαρίας Φιλοπούλου

Στις κινούμενες σκιές δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου.

Χωρίς λόγια (αφορισμός επαμφοτερίζων)

2012-01-20T02:48:00.002+02:00

Fabio Colussi, Molo di sera, 2009

Η υποχώρηση και η μνήμη δεν διαφέρουν: και οι δύο απαιτούν την επικράτηση.

Χωρίς λόγια (αφορισμός καλπασμός)

2012-01-18T23:26:00.002+02:00

Pittura di Giancarlo Caponi (www.giancarlocaponi.com)

Στ' άλογα δεν δένουν τα πόδια. Αλλιώς, σπάζοντας το σχοινί καλπάζουν όσο πιο μακριά...

Cesare Pavese: μια ματιά

2012-01-18T12:40:00.007+02:00

Cesare Pavese
Verrà la morte e avrà i tuoi occhi

Θα ‘ρθει ο θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου –

αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει

πρωί-βράδυ, άγρυπνος,

άηχος, σαν παλιά τύψη

ή ανόητη διαστροφή. Τα μάτια σου

θα ‘ναι μια λέξη κενή,

σιωπηρή κραυγή, ησυχία.

Ετσι τ’ αντικρίζεις όλα τα πρωινά

όταν μόνη σου σκύβεις

στον καθρέφτη. Αχ, γλυκιά ελπίδα,

εκείνη τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς

πως είσαι η ζωή και είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.

Θα ‘ρθει ο θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου.

Θα ‘ναι σαν να κόβεις μια κακή συνήθεια,

σαν να βλέπεις μες στον καθρέφτη

ν’ αναδύεται πάλι ένα πρόσωπο νεκρό,

σαν ν’ αφουγκράζεσαι χείλη σφιγμένα.

Θα κατεβούμε στην άβυσσο βουβοί.

(μτφρ.: Silio D'Aprile/Βασίλης Ρούβαλης)

:::

Verrà la morte e avrà i tuoi occhi,

questa morte che ci accompagna

dal mattino alla sera, insonne,

sorda, come un vecchio rimorso

o un vizio assurdo. I tuoi occhi

saranno una vana parola,

un grido taciuto, un silenzio.

Così li vedi ogni mattina

quando su te sola ti pieghi

nello specchio. O cara speranza,

quel giorno sapremo anche noi

che sei la vita e sei il nulla.

Per tutti la morte ha uno sguardo.

Verrà la morte e avrà i tuoi occhi.

Sarà come smettere un vizio,

come vedere nello specchio

riemergere un viso morto,

come ascoltare un labbro chiuso.

Scenderemo nel gorgo muti.

Ποίηση και ποίηση

2012-01-18T10:26:00.000+02:00

Ποίηση και ποίηση

εφημ. Αυγή, 17/1/2012

Του Βασίλη Ρούβαλη

*Ζώντας στην εποχή της ψηφιακής άνθησης, ο σύγχρονος ποιητικός λόγος έχει ήδη ανοίξει έναν δίαυλο επαφής και επικοινωνίας με το ανταποκρινόμενο αναγνωστικό κοινό του μέσω του Διαδικτύου και των ηλεκτρονικών βιβλίων. Η ελληνική ποίηση διανύει μια περίοδο ακμής, τηρουμένων των αναλογιών με προηγούμενες δεκαετίες, ειδικά σε ό,τι αφορά τους νεότερους και πρωτοεμφανιζόμενους ποιητές. Δεκάδες ιστολόγια «στηρίζουν» την ποιητική δημιουργία, τα ηλεκτρονικά περιοδικά ποίησης αυξάνονται αργά αλλά ποιοτικά, τα λεγόμενα e-book έχουν κάνει την έστω δειλή παρουσία τους στις προθήκες, ενώ τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία -που λόγω της οικονομικής κρίσης πληθαίνουν- δεν διστάζουν να προβάλλουν ποιητικές συλλογές χωρίς προκαλύψεις ή επιφάσεις ποιοτικής νομιμότητας. Φαινομενικά, κατά μία έννοια, δεδηλωμένα, η ποίηση ανθίζει. Ωστόσο, στον αντίποδα, βρίσκεται σ' εξέλιξη ένας «πόλεμος» μεταξύ παραδοσιακής, μη ευέλικτης αντίληψης περί βιβλίου, περιοδικού, ανάγνωσης ποιήματος και σύγχρονης, «μεταμοντέρνας» (με ειρωνικό πρόσημο) θεώρησης της ποιητικής δημιουργίας σε σχέση με την τεχνολογία και επομένως με τον δέκτη του ποιητικού «μηνύματος».

Στην πρώτη περίπτωση, η φοβική σχέση με το πληκτρολόγιο, η αδυναμία παρακολούθησης της ψηφιακής πρακτικής, η αίσθηση της υποχώρησης των παγιωμένων τρόπων δημιουργίας ενός έργου και συνακόλουθα της προώθησής του, εν συνόλω έχουν επιφέρει μια νευρικότητα στον λογοτεχνικό κόσμο, η οποία μάλιστα οδηγεί σε ανούσια ομφαλοσκόπηση, δύσκαμπτη εγωπάθεια και, τελικά, σε απομόνωση από το γίγνεσθαι. Επισύρει έντονη αντίδραση αυτή η άποψη, όπου εν τέλει αποτελεί διαπίστωση. Στη δεύτερη περίπτωση, τα νέα ψηφιακά μέσα αποτελούν πρόκριμα για όλους όσοι δεν είχαν εύκολη πρόσβαση στα καθιερωμένα εκδοτικά πράγματα, σε περιοδικά, σε στήλες εφημερίδων ή ακόμη και στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Το Διαδίκτυο προσφέρει πληθώρα διαύλων για την επιτέλεση του ρόλου της ποίησης. Αυτά τα πλεονεκτήματα όμως εξελίσσονται σε μειονεκτήματα όταν υπεισέρχεται η δύναμη της ευκολίας και της ελευθεριότητας, της ανέγκριτης παρουσίας και αμφίβολης πρότασης στο λογοτεχνικό πεδίο: δεκάδες διεκδικητές της ιδιότητας «του ποιητή» κυκλοφορούν στα νέα κανάλια αυτοπροβαλλόμενοι ως σημαίνοντες ή έστω αυτοδιαφημιζόμενοι. Το πρόβλημα υφίσταται από την εξέλιξη του φαινομένου, όπου οι εν δυνάμει αναγνώστες τους, οι τελικοί κριτές τους, αποφαίνονται ότι το προσφερόμενο υλικό -προσβάσιμο και οικείο- είναι αυτόματα αξιόλογο. Τότε δημιουργείται ένας ψευδολογοτεχνικός κανόνας ο οποίος εξαπλώνεται με ιδιαίτερη ταχύτητα (για παράδειγμα στο κοινωνικό δίκτυο facebook) και επιδρά ρυθμιστικά στις συνθήκες εκτίμησης ενός ποιητικού έργου. Πάντως, τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση, δεν λαμβάνεται υπόψη ο παράγοντας της ποιότητας, η ειδοποιός διαφορά του έργου που περιγράφει την πραγματικότητα του βλέμματος και τη μεταφυσική του νοός, που ενδυναμώνει τη συγκίνηση και παρακινεί τη σκέψη, αναδιφεί τα ερωτήματα και προτείνει τρόπους ανάγνωσης των απαντήσεων που ζητούν. Η εποχή που διανύει ο κόσμος είναι θολή και οι υποστηρικτικοί πυλώνες της, αμφίβολης αντοχής. Η ποίηση, ως εύπλαστη τέχνη του λόγου, βρίσκει σημεία διαφυγής, είναι απεριόριστη και, το κυριότερο, προσαρμόσιμη.

* Το Έτος Νικηφόρου Βρεττάκου βρίσκεται πλέον σ' εξέλιξη. Την αφορμή για την τιμητική απόδοση του έτους 2012 στον Λάκωνα ποιητή από το υπουργείο Πολιτισμού δίνει η επέτειος των 100 χρόνων από τη γέννησή του. Αξίζει η μνεία στην έγκαιρη ανακοίνωση αυτής της απόφασης, δεδομένου ότι λίγα χρόνια νωρίτερα υπήρχαν καθυστερήσεις αλλά και αντεγκλήσεις για ό,τι αφορά το ποιος ή ποιοι θα αποτελούσαν το επίκεντρο για μια σειρά από εκδηλώσεις σ' όλη την επικράτεια. Αυτό που διαφαίνεται, και ωριμάζει, είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των σύγχρονων κλασικών της νεοελληνικής γραμματείας: δεν πρόκειται για μουσειακού τύπου προσεγγίσεις ούτε αποδίδεται μια στείρα (έως βαρετή) αποτίμηση του έργου των τιμωμένων. Τα επετειακά έτη οφείλουν να δίνουν ώθηση στην υστεροφημία των δημιουργών υπό ένα διαφορετικό πρίσμα, με στόχο την ανάδειξή τους στις νεότερες γενιές που απαραιτήτως δεν έχουν εντρυφήσει στο έργο τους. Όπως στην περίπτωση του Νικηφόρου Βρεττάκου δηλαδή, όπου πρόκειται για μία από τις ευγενέστερες φιγούρες στα ελληνικά γράμματα του 20ού αιώνα. Υπήρξε ένας γνήσιος λυρικός ποιητής με στοχαστικό βάθος, με άποψη για την κοινωνία και την πολιτική της εποχής που έζησε, με εμβρίθεια πνεύματος απέναντι στις απλές μα τόσο ουσιώσεις αξίες της φύσης, με ευαίσθητο ψυχισμό. Αυτόν τον πολυεπίπεδο «διάλογο» που άνοιξε εκείνος είναι σκόπιμο να γνωρίσουν ή ν' ανακαλέσουν οι νεότεροι. Κι ανάμεσα σ' όλα όσα οργανώνονται αυτή τη στιγμή για το «Έτος Βρεττάκου» αξίζει η μνεία στο αρχείο του ποιητή, το οποίο έχει επιμεληθεί ο γιος του Κώστας Βρεττάκος και φυλάσσεται με ιδιαίτερη φροντίδα στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Σπάρτης. Ανάμεσα στα παρελκόμενα της χρονιάς θα είναι σκόπιμο να δοθεί έμφαση σε κάποιες από τις υποδομές του, αυτές που είναι απαραίτητες για τη συνέχιση ανάγνωσης και αναγνώρισης του έργου του. Μερικές φορές, εξάλλου, η αισιοδοξία είναι περισσότερο απτή και λειτουργική από οικονομικούς προϋπολογισμούς.

* Το πρόγραμμα εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου «Πολύεδρο» διατηρεί, εδώ και αρκετά χρόνια, τη ζωντάνια που φαίνεται ότι εκλείπει σε μεγάλο ποσοστό σε άλλες πόλεις-δορυφόρους της πρωτεύουσας. Επιβεβαιώνεται η εντύπωση για την αυθεντικότητα των πρωτοβουλιών που παίρνει ο βιβλιοπώλης-αναγνώστης Κωστής Καπέλας, καθώς ο ζηλευτός χώρος του βιβλιοπωλείου έχει εξελιχθεί σε πυρήνα πολιτιστικής δραστηριότητας. Διόλου εύκολο το στοίχημα και όχι απαραιτήτως καθολικά αρεστό. Μια φετινή δραστηριότητα, που έχει επαναληφθεί στο παρελθόν, είναι ο κύκλος εκδηλώσεων «Ημέρες ποίησης» όπου προβάλλεται η πρόσφατη δημιουργία παλαιότερων και νεότερων ποιητών σ' ένα επαρκές αναγνωστικό κοινό που πλαισιώνει αυτές τις βραδιές. Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν τον περασμένο Ιούνιο και θα ολοκληρωθούν τον προσεχή Ιούλιο με την παρουσίαση 35 δημιουργών και του έργου τους, με συζήτηση που αναλαμβάνουν πανεπιστημιακοί και κριτικοί λογοτεχνίας, με αναγνώσεις ποιημάτων αλλά και επαφή με τους αναγνώστες. Στο πρόγραμμα εντάσσεται και το ειδικό αφιέρωμα σε τρεις «κλασικούς», τους Οδυσσέα Ελύτη, Νίκο Γκάτσο και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Οι ενδιαφερόμενοι να πληροφορηθούν εκτενέστερα για τις εβδομαδιαίες συναντήσεις μπορούν να επικοινωνούν με το βιβλιοπωλείο στην ηλεκτρονική διεύθυνση: polyedro1@hol.gr

Χωρίς λόγια (αφορισμός κλειστός)

2012-01-13T13:47:00.003+02:00

(Andrea Benetti, Genesi di un' idea, 2009)

Mοναξιά: Το κέλυφος έμεινε άθικτο. Οι ψυχές αναχώρησαν.

Χωρίς λόγια (αφορισμός ατέλειωτος)

2012-01-12T13:55:00.000+02:00

(Mario Donizetti, "Eva", 2011)

Η πιο βασανιστική εμπειρία: Ανοίγω παρενθέσεις που ξεχνάω να κλείσω...

Ποιητές στη σκιά: Ελένη Βακαλό

2012-01-11T13:36:00.005+02:00

Βιβλιοπωλείο Ποιήματα και εγκλήματα (Πέμπτη 12 Ιανουαρίου, 8.30 μ.μ., Αγ. Ειρήνης & Ερμού)

Ο κύκλος εκδηλώσεων Ποιητές στη σκιά αποτελεί μια απτή απόδειξη της συνολικής κινητικότητας, των ζυμώσεων και της ανατροφοδότησης που συντελείται στον χώρο της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Οι εκδόσεις Γαβριηλίδης και ο ποιητής Γιώργος Μπλάνας δίνουν τη σκυτάλη σε νεότερους δημιουργούς για την ανάπτυξη ενός διαλόγου, την αποτύπωση συνειρμών, συνταυτίσεων και υποδόριων εκφραστικών σχέσεων των ιδίων με σημαντικούς ποιητές του 20ού αιώνα.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στον καλαίσθητο χώρο εκδηλώσεων του εκδοτικού οίκου.

Η επόμενη "συνάντηση" θα πραγματοποιηθεί με την Ελένη Βακαλό. Θα μιλήσουν οι ποιήτριες Αγγέλα Γαβρίλη, Αντιγόνη Κατσαδήμα, Ευτυχία Παναγιώτου για ό,τι αφορά τη δική τους οπτική γωνία στο σύμπαν της σημαντικής δημιουργού, της περιερχόμενης στα πεδία της ποίησης και των εικαστικών τεχνών με ξεχωριστή λεπταισθησία και καθοριστική συμβολή στη συγκρότηση της νεοελληνικής πολιτιστικής ταυτότητας.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με τη συνδρομή της Ελληνικής Ραδιοφωνίας (αναμετάδοση). Θα αναγνώσει αποσπάσματα από το έργο της Βακαλό η ηθοποιός Λυδία Φωτοπούλου. Τα κείμενα των ομιλιών θα συμπεριληφθούν στην ειδική έκδοση που αναμένεται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.

Χωρίς λόγια (αφορισμός τ' ανέμου)

2012-01-10T14:22:00.001+02:00

(foto: lietoColle)

Να προτάσσεις τα στήθη, να τα τεμαχίζεις: εκεί ανάμεσα περνάει ο άνεμός σου...

Επιτιθέμενες φράσεις...

2012-01-08T03:46:00.000+02:00

(Wawel, foto: Silio D'Aprile)

(σημειωματάριο) Η στιγμή αναμένεται >>> Στους δρόμους ετοιμάζεται το μέλλον >>> Ενα ζευγάρι φιλιέται στην άκρη, τα παιδιά παίζουν στη βρεγμένη άμμο >>> Οι νότες αυτές δεν είναι πρωτάκουστες >>> Οι αχτίδες σε νικούν - Ο συριγμός για την άφιξη της καινούργιας ημέρας πανικοβάλλει - Το καθρέφτισμα της προσμονής >>> Μερικές σφαίρες θα ξεφύγουν, για ελάχιστα χιλιοστά >>> Τα βήματα οδηγούν στο ίδιο σημείο >>> Και πάλι ένας εξάντας, απαραίτητος >>> "Πάρε με στο σπίτι απόψε. Είμαι διαθέσιμη" >>> Μυρωδιά από ρούμι >>> Αργεί να ξημερώσει, αργεί >>> Ενθέματα για υποψιασμένους >>> Στη λάθος μεριά, από συνήθεια >>> Ονόματα ελληνιστικά, μερικές κινήσεις των χεριών, τα μαύρα βλέφαρα, τα σωθικά >>> Κλεμμένες οι λέξεις, ανήθικες >>> Σ' εκείνη τη μεριά, απροστάτευτη φυσώντας >>> Αλλοτε σε πίστευα κι έχανα, τώρα σε ικετεύω >>> Ανάμεσα σε καφέδες και τσιγάρα >>> Ο ασημένιος δίσκος μ' όλα τα πρόσωπα σκαλισμένα, εκείνα που δεν θυμόμουν πια...

Χωρίς λόγια (αφορισμός χρωματικός)

2012-01-06T22:11:00.001+02:00

Colori di Cracovia... (foto: Silio D'Aprile)

Οι εμπνευσμένες ιδέες σβήνουν προτού προλάβεις να τις σημαδεύσεις...

Χωρίς λόγια (αφορισμός ανάλογος)

2012-01-03T22:49:00.001+02:00

Bosco a Grotniki, settimana passata (foto da Silio D'Aprile)

Τη σκέψη σκοτώνει το βίωμα. Αναλόγως, το βίωμα τρέφει τη σκέψη.
Γι’ αυτό εγώ διάλεξα την τρέλα.

Χωρίς λόγια (αφορισμός σκότος)

2011-12-29T22:50:00.006+02:00

Città di Cracovia (foto di Silio D'Aprile, ieri)

Το μαύρο χώμα που πατώ είναι ο νόστος μου.

[αφιερωμένος στη μνήμη της φίλης Λουκίας Ρικάκη]

Τώρα που αναχωρεί ο ποιητής

2011-12-27T00:35:00.007+02:00

Ο ξαφνικός θάνατος ξαφνιάζει... Η απουσία του Αργύρη Χιόνη από τα δρώμενα της σύγχρονης ελληνικής ποίησης σημασιοδοτεί την πραγματικότητά της: οι εκλεκτοί της δεν περισσεύουν.

Στο εξής, χωρίς τη δική του σταθερή φωνή οι στίχοι που θα προβιβάζονται θα είναι πιο απλοϊκοί... Γιατί η ποίησή του έμοιαζε απλή, ήταν όμορφη κι ελκυστική, ενθουσιώδης σαν παιδικό παραμύθι και απελευθερωμένος μονόλογος, καλπάζουσα αφήγηση και διάτριτη από σημαίνουσες σιωπές.

ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ κι ωστόσο δεν υπάρχεις- είσ' έν' αστέρι που 'σβησε εκατομμύρια χρόνια πριν το φως του φτάσει εδώ.
Μια ωραία πρόσφατη συνέντευξή του στην Πόλυ Κρημνιώτη (εφημ. "Αυγή"): http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=579547

Χωρίς λόγια (αφορισμός υγρός)

2011-12-22T09:53:00.001+02:00

(L'alba per cielo - foto di J.K.)

Οπου η βροχή στην πατρίδα μου χρυσάφι ή δάκρυ

Χωρίς λόγια (αφορισμός-ηθοποιός)

2011-12-16T14:47:00.001+02:00

Εργο της Μαρίας Ζερβού (Maria Zervos - Structures of Support)

Το χνώτο του ηθοποιού ζεσταίνει λέξεις που ξεχάστηκαν...

Ο Ερωτόκριτος στο Ακροπόλ

2011-12-15T10:44:00.005+02:00

Με τον "Ερωτόκριτο" του Βιτσέντσου Κορνάρου επέλεξε να διαγκωνιστεί ο σκηνοθέτης Στάθης Λιβαθηνός σε μια περίοδο έντονης ομφαλοσκόπησης του θεατρικού κόσμου (μηρυκάζουμε τους κλασικούς; δίνουμε προσοχή στους νέους συγγραφείς; αναπαράγουμε τους ξένους και μεταμοντέρνους;) >>> Το έργο, μια αδρή πινελιά στο ευρωπαϊκό μεσαιωνικό θέατρο, δεν τυγχάνει της προσοχής που όφειλε σε σκηνικό πλαίσιο ενώ, σε παράλληλο χρόνο, αφήνεται στην παραλογοτεχνική αφηγηματική συναντίληψη των λαϊκών βάρδων της Κρήτης >>> Ο Λιβαθηνός αποτελεί έκπληξη: διαχειρίστηκε το έργο με σύνεση (αποκύημα της ρωσικής θεατρικής παιδείας του) και γνώση της ιστορικής του υπόστασης. Αλλο τόσο πέτυχε να καινοτομήσει με το ιδιαίτερο βλέμμα με το οποίο προσέγγισε τους ήρωες, τη ροή του λόγου τους, την κινησιολογία >>> Δημιούργησε, εν ολίγοις, μια δική του καλειδοσκοπική θεώρηση του Κορνάρου και ίσως, εξ αυτού, προκύψει ένα "ρεύμα" για τη σύγχρονη σκηνοθετική επαφή με τα έργα του κρητικού αναγεννησιακού θεάτρου >>> Ολ' αυτά δεν είναι εύκολα ή προσιτά, δεδομένου ότι έχουν προϋπάρξει προσεγγίσεις με το στίγμα-βεβαιότητα ενός Σπύρου Ευαγγελάτου ("Ερωτόκριτος", "Τρισεύγευνη" κ.λπ.) ή ενός Λευτέρη Βογιατζή (στην καταπληκτική κωμωδία του Χορτάτση "Κατσούρμπος" το 1992) >>> Η παράσταση στο Ακροπόλ διακρίνεται από τη ρυθμική αφήγηση και το εύρημα των τριών Ερωτόκριτων και Αρετουσών (...), την καλλιέπεια στη χρήση της κρητικής διαλέκτου, την αξιοποίηση των ερμηνευτών, τη διακριτική συμβολή της σκηνογραφίας, όσο και τη μουσική προσέγγιση από τον συνθέτη Δημήτρη Μαραμή >>> Ολων αυτών συνεπάγεται η αναρώτηση για την (αναγκαία) επαναθεώρηση του ελληνικού ρεπερτορίου από τις βάσεις του (διότι το Κρητικό και Επτανησιακό Θέατρο είναι ετούτο...) - μόνον έτσι, πιθανώς, θα προκύψει κάτι νέο και σημαντικό...

Βίντεο της παράστασης, εδώ

Τραγούδι από την πρωταγωνίστρια Νεφέλη Κουρή, εδώ

Πληροφορίες για την παράσταση, εδώ

Ποίηση και ποίηση

2011-12-14T13:06:00.005+02:00

"Πληθαίνουν οι απόντες / σκοτείνιασε η μέρα..." ΚΛΑΙΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑΔΟΥ (foto: Silio D'Aprile)

Ποίηση και ποίηση
εφημ. Αυγή, 13/12/2011

Του Βασίλη Ρούβαλη

* Οι εμβληματικές προσωπικότητες της σύγχρονης ποίησης, αυτές που μονολεκτικά αποκαλούνται «κλασικές», έχουν την ευτυχία (ή δυστυχία) να αποτελούν αντικείμενο ενδιαφέροντος είτε εργαλείο για την κοινωνική και πολιτική εξέλιξη. Με αυτό το πρόσημο, ο νομπελίστας ποιητής Πάμπλο Νερούδα έχει εισέλθει στον σχετικό πάνθεον εκείνων των πνευματικών προσωπικοτήτων που επηρέασαν τόσο την εποχή τους όσο και τη συνέχεια του ποιητικού λόγου. Τις προηγούμενες ημέρες επανήλθε στην επικαιρότητα, προκαλώντας σάλο στην πατρίδα του Χιλή, ύστερα από το αίτημα του Κομμουνιστικού Κόμματος για εκταφή της σορού του και εξέταση της πιθανότητας να δηλητηριάστηκε από πράκτορες του καθεστώτος Πινοσέτ. Η υπόθεση αναμοχλεύτηκε από τον προσωπικό οδηγό του, 38 χρόνια αργότερα, ο οποίος παρουσιάζει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι δεν πέθανε (23 Σεπτεμβρίου 1973) από καρκίνο του προστάτη αλλά από επιλήψιμη ένεση σε νοσοκομείο. Η αμηχανία των αρχών της Χιλής αντικατοπτρίζει την εύθραυστη πολιτική κατάσταση της χώρας, όπου αν μη τι άλλο το έμβλημα του διάσημου ποιητή είναι αξιοποιήσιμο. Η υπόθεση πάντως αποτελεί μια γενικότερη τάση τον τελευταίο καιρό στη Λατινική Αμερική, όπου αμφισβητούνται οι περιπτώσεις θανάτου σημαντικών προσωπικοτήτων, με διεθνές κύρος, όπως του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Αυτή η επικαιροποίηση για τον ποιητή Νερούδα δεν σημαίνει κάτι ιδιαίτερο, πέραν ίσως της υπόμνησης ενός συμβόλου-δημιουργού που ταυτίστηκε πολιτικά με την εποχή του αλλά σήμερα φαντάζει αναγκαίος κι ωστόσο ανεύρετος.

* Η Βερονίκη Δαλακούρα ακολουθεί τη δική της μοναχική πορεία στην ποίηση που κατατίθεται από τη λεγόμενη γενιά του 1970. Κι αν οι ποιητές που συντάσσονται κάτω από αυτή τη «σημαία» (με ό,τι δηλοί, εκφράζει ή αποπειράται και σχηματοποιεί ο όρος εν προκειμένω) διανύουν σταθερά τον κύκλο τους, ταυτόχρονα συμβαίνει να συζητείται μεταξύ των νεοτέρων η αίσθηση της απώθησης, από πλευράς τους, ενός ποιητικού ζητούμενου που θα αγγίζει τη συγχρονία, την ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας διανόησης για τον κόσμο, την ανανεωμένη αποτύπωση του ανθρώπινου δράματος. Ωστόσο, μεταξύ άλλων ομηλίκων της, η Δαλακούρα διατηρεί -με τη χαμηλόφωνη ένταση της ποίησής της- μιαν εγγύτητα και θερμοκρασία στη συνομιλία με το διακύβευμα της ζωής, παραμένοντας ευαίσθητη στην παρατήρηση του κόσμου, της καθημερινότητας, της εσωτερικής πάλης, όσο και λεπτολόγος (εάν αναφερθεί κάποιος στην προ επταετίας συλλογή της «26 ποιήματα») και πάνω απ' όλα αφοπλιστική στην ειλικρίνεια της οντότητάς της. Η νέα της συλλογή, «Καρναβαλιστές» (εκδόσεις Κέδρος, σ.: 62, τιμή: 9,60 ευρώ), δίνει ένα στίγμα σχολιασμού και επίκρισης των τεκταινομένων, σημειώνει λεπτομέρειες από την ένταση του παρόντος με σκληρή εικονοποιία και εκφραστική εμβρίθεια, τοποθετείται η ίδια σε απόσταση και μοιάζει να θέλει να πείσει για τα δύστηνα, τα απτά και τα νοερά της ατομικής εμπειρίας. Τα πεζοποιήματα που συγκεντρώνονται σ' αυτή τη συλλογή αποτυπώνουν τον φόβο, τις επικαλύψεις του με μάσκες αλλά και τις πρόσκαιρες εναλλαγές του, και σημασιοδοτούν την ανάγκη για μια γραμμή φωτός, μιαν αισιόδοξη στιγμή. Το γράφει χαρακτηριστικά, στο ποίημα Outsider: «Στον υπόγειο κόσμο η χαρά. Εκεί ζουν, εκτός απ' τις αισθήσεις, και οι εικόνες».

* Στον αντίποδα, η Κάλλια Παπαδάκη, πρωτοεμφανιζόμενη στον χώρο της διηγηματογραφίας και με αρκετές περγαμηνές, δηλώνει επίσης την παρουσία της στην ποίηση («Λεβάντα στο Δεκέμβρη», εκδόσεις Πόλις, σ.: 64, τιμή: 9 ευρώ) αποσκοπώντας στην αδρή αποτύπωση ενός αχνού εγώ, στα εμφανή και υφέρποντα, στην κρυμμένη πηγή της χαράς, στην αυξομείωση των αισθητηρίων. Η συγγραφέας διαθέτει εμφανώς τη δυναμική της αφήγησης με δραματικούς τόνους στο πλαίσιο της στιχουργίας της. Και δεν διστάζει να στοιχειοθετήσει, κάθε φορά, τον μύθο του ποιήματος με ρεαλιστικά δεδομένα καθημερινότητας όσο και με πρωτοπρόσωπες αναφορές στο γυναικείο σύμπαν, λεπταίσθητο και οριοθετημένο. Προσπαθεί να εμφυσήσει άλλα λόγια στο γνώριμο, να το επαναφέρει υπό νέους όρους, να το απαλλάξει απ' όλα όσα το κάνουν αδιάφορο, κοινό. Ένα δείγμα γραφή της (από το ποίημα Η αρχή του τέλους: «Ακουμπήσαμε τις πετσέτες στην άμμο / βούτηξα στο νερό / κι είχα μέσα μου μια παραίτηση / πως ό,τι είναι αυτό είναι / κόντευε ο Σεπτέμβρης να τελειώσει».

* Πρόσφατα ήρθε στην Αθήνα ο ελληνικής καταγωγής ποιητής Homero Aridjis, με αφορμή την κυκλοφορία της εισόδειας συλλογής του «Ηλιακά και άλλα ποιήματα» (Κοινωνία των Δεκάτων, μτφρ.: Ελσα Κορνέτη & Γιώργος Ρούβαλης, σ.: 87, τιμή: 9 ευρώ) στα ελληνικά γράμματα. Και είναι εισόδεια ακριβώς επειδή ποτέ μέχρι τώρα δεν υπήρξε μια τακτική παρουσίασή του ως ποιητή (και συνολικά ως πολυγραφότατου συγγραφέα) και εξέχον μέλος της διανοούμενης διασποράς μας. Ετυχε ο ίδιος όσο και ο Ελληνας πατέρας του (στρατιώτης στη μικρασιατική εκστρατεία που ακολούθησε τον δρόμο προς τον Νέο Κόσμο τη δεκαετία του '20) να μείνει στην αφάνεια ή, μάλλον, στην αδιαφορία της μητέρας-πατρίδας. Ωστόσο, ο Ομηρος Αριτζής (που δεν είδε το όνομά του γραμμένο ελληνικά, ούτε τώρα) αξιοποίησε τα ερεθίσματα της πατρικής μνήμης και του άγρια θελκτικού Μεξικού καταλαμβάνοντας μια θέση μεταξύ των σημαντικότερων λογοτεχνών της Λατινικής Αμερικής. Με την εκδήλωση που οργανώθηκε προς τιμήν του, στο Μέγαρο Μουσικής πριν μερικές εβδομάδες, έγινε ένα πρώτο βήμα γνωριμίας του με το σώμα της ελληνικής ποίησης, την όποια πιθανή σύνδεσή του, τη βέβαιη ματιά του στην ελληνικότητα.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=657525

Χωρίς λόγια (αφορισμός το φως)

2011-12-13T01:14:00.000+02:00

Burgi, castello di Modoni (foto: S.D.'A.)

Μερικές φορές ο θάνατος είναι πιο φωτεινός απ' όλα τα πρωινά της ζωής σου...

Χωρίς λόγια (αφορισμός-γραμμή)

2011-12-09T22:17:00.001+02:00

Fiori dal mio giardino a Cavo Gallo

Ψηλαφίζω τον χώρο για να μετρήσω το παρελθόν.
Είμαι τουλάχιστον μια οντότητα αρχιτεκτονική.

Χωρίς λόγια (αφορισμός-τόνος)

2011-12-09T01:25:00.002+02:00

Cavo Gallo (foto di Silio D'Aprile)

Ο ίσκιος του κόσμου ονομάζεται καρτερία.

Χωρίς λόγια (αφορισμός-τόξο)

2011-12-04T23:59:00.001+02:00

Arcobaleno a Coroni (foto di S.D'A.)

Κανένα χρώμα. Ολα είναι ορατά μες στο σκοτάδι της αφής.

Χωρίς λόγια (αφορισμός-σημείο)

2011-12-01T11:48:00.001+02:00

Porto di Coron (foto: V.L.)

Εκεί που σβήνει ο παφλασμός αρχίζει ένας πόλεμος.

Χωρίς λόγια (αφορισμός-μάτια)

2011-11-24T13:25:00.002+02:00

Εικαστικό έργο της ποιήτριας Παυλίνας Παμπούδη

Με τα μάτια κλειστά συντελούνται οι κοσμογονίες.

Χωρίς λόγια (αφορισμός του ποτέ)

2011-11-15T00:09:00.003+02:00

Natura di nord (foto di JK)

Πότε θα είμαι έτοιμος να ζήσω αυτό που θα ζήσω;

"Φωνές": επίσημη παρουσίαση έκδοσης

2011-11-14T21:02:00.011+02:00

ΔEΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
παρουσιάζουν την ποιητική συλλογή
Φωνές
του ΒΑΣΙΛΗ ΡΟΥΒΑΛΗ

Η εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου θα πραγματοποιηθεί
στον χώρο των εκδόσεων (Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι)
την Τετάρτη 23 Νοεμβρίου, 8.00 μ.μ.

με ομιλητές τον ποιητή Γιώργο Μπλάνα και τον συγγραφέα.

Θ’ αναπτυχθεί ένας διάλογος γύρω από πτυχές της σύγχρονης ποιητική δημιουργίας σε συνάρτηση με την έκδοση του βιβλίου.

Βιβλιογραφική εμφάνιση: http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&Titlesid=170644

Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, Αγ. Ειρήνης 17, 10551 Αθήνα, τηλ. 210-3228839 www.gavrielidesbooks.gr, info@gavrielidesbooks.gr

Χωρίς λόγια (αφορισμός-ουρανός)

2011-11-14T01:35:00.002+02:00

Castello di Modon, Burgi (foto di S.d'A.)

Ο θολός νους χωράει έναν θολό ουρανό...

Λέσχη Ανάγνωσης Ποίησης (.poema..)

2011-11-09T15:13:00.003+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Λέσχη Ανάγνωσης Ποίησης από το περιοδικό (.poema..)

[Νέος Κύκλος 2011-2012]

Πρώτη θεματική συνάντηση: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Βιβλιοπωλείο "Λεμόνι" ::: Πέμπτη 10 Νοεμβρίου, ώρα: 8.30 μ.μ.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλλουν αίτηση συμμετοχής στο ηλ.ταχ.: manbasile@hotmail.com

Στις συναντήσεις μπορούν να λάβουν μέρος αναγνώστες με ενδιαφέρον για τον ποιητικό λόγο, γνωρίζοντας ότι η παρουσία τους στις ανά δεκαπενθήμερο συναντήσεις θα είναι σταθερή και ενεργή, δεδομένης της συμμετοχής τους στον συντονισμό των συζητήσεων, στην εκπόνηση κειμένων γύρω από τις εκάστοτε θεματικές ενότητες, στην επιλογή και ανάγνωση ποιητικών αποσπασμάτων.

Στόχος της λέσχης είναι η δημιουργία ενός πυρήνα φίλων του ποιητικού λόγου, όπου σε βάθος χρόνου, και με την ανάλογη παρότρυνση, να εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη ποιητική δημιουργία.

Σε τακτά χρονικά διαστήματα προβλέπεται η πρόσκληση ποιητών, μεταφραστών, κριτικών λογοτεχνίας, εκδοτών και άλλων σχετικών με τον χώρο της ποίησης.

Αναλυτικότερες πληροφορίες παρέχονται στις ηλεκτρονικές σελίδες του περιοδικού, στον σύνδεσμο http://www.e-poema.eu/leshitext.php?id=17&pid καθώς και στην ηλεκτρονική διεύθυνση manbasile@hotmail.com (υπόψη του συντονιστή κ. Βασίλη Μανουσάκη).

Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

Χωρίς λόγια (αφορισμός - ποίηση)

2011-11-09T01:37:00.001+02:00

Porto di Navarino, Peloponneso (foto di JK)

Αυτό το ελάχιστο μελάνι στεγνώνει το ατέλειωτο αίμα μου...

Χωρίς λόγια (αφορισμός - πίστη)

2011-11-08T18:25:00.002+02:00

Il bosco "las", reale... (foto di JK)

Η πιο ανιδιοτελής πράξη χαλκεύεται. Η απάρνηση τιμωρείται.
Ακόμη και έτσι, ο Θεός αλλού στρέφει το βλέμμα του...

Χωρίς λόγια (αφορισμός - πτήση)

2011-11-07T01:26:00.000+02:00

Occhiata dalla casa - Capo Gallo di Coron (foto di JK)

Γνωρίζοντας το ύψος, τώρα θα φοβάμαι στα χαμηλά...

Ποιητές στη σκιά: Νίκος Καρούζος

2011-10-31T19:36:00.006+02:00

Οι νέοι ποιητές μιλούν για τον Νίκο Καρούζο

Οι Εκδόσεις Γαβριηλίδης συνεχίζουν τον κύκλο εκδηλώσεων «Ποιητές στη σκιά», αναζητώντας αυτή τη φορά τα ίχνη του Νίκου Καρούζου στον 21ο αιώνα.

Οι ποιητές Βασίλης Ρούβαλης, Ιορδάνης Παπαδόπουλος, Μαρία Κατσοπούλου και Πάνος Αρβανίτης φέρνουν, με τον δικό τους προσωπικό τρόπο, στο προσκήνιο τη δύναμη των στίχων του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΖΟΥ, πλαισιωμένη από την ανάγνωση του ηθοποιού Γιώργου Γιαννακάκου σε μια εκδήλωση-παράσταση την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου στις 8:00 το βράδυ στο Βιβλιοπωλείο Καφέ Μπαρ «Ποιήματα και Εγκλήματα» των Εκδόσεων Γαβριηλίδης (Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι).

Ο κύκλος εκδηλώσεων «Ποιητές στη σκιά», την επιμέλεια του οποίου έχει ο ποιητής Γιώργος Μπλάνας, δίνει το λόγο στους νέους ποιητές, γιατί μόνο αυτοί μπορούν να μας πουν πόσο επηρεάζει τον σημερινό ποιητικό λόγο η ευαισθησία και το ύφος των μεγάλων «ξεχασμένων». Και μόνο αυτοί μπορούν να ξέρουν καλύτερα τι έχουν να δώσουν στον 21ο αιώνα ποιητές, όπως ο Μίλτος Σαχτούρης, ο Νίκος Καρούζος, ο Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου, η Ελένη Βακαλό, ο Κλείτος Κύρου, ο Μιχάλης Κατσαρός, ο Ηλίας Λάγιος, ο Αλέκος Λειβαδίτης.

Οι εκδηλώσεις θα ηχογραφηθούν και θα μεταδοθούν από το Δεύτερο και το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Συντονίζει και επιμελείται ο παραγωγός του Δεύτερου και του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΑ, Κωστής Φασουλάς.

Γιώργος Σαραντάρης, σε συνάρτηση με τον ελληνοϊταλικό πόλεμο

2011-10-28T11:08:00.000+03:00

Η κατά περίεργο τρόπο σύνδεση της τύχης του ποιητή Γιώργου Σαραντάρη με το πεδίο των μαχών στο αλβανικό μέτωπο χρειάζεται να υπενθυμίζεται κάθε χρόνο τη σημερινή ημέρα...

Ο Ελληνας με την ιταλική φωνή ή, γιατί όχι, ο Ιταλός με την ελληνική ψυχή αποτέλεσε μια παράπλευρη απώλεια αυτού του σύντομου πολέμου.

Ως ελάχιστη αναφορά στην πνευματική προσφορά του ας σημειωθεί ότι υπήρξε ένας από τους σημαντικούς πρώτους στο έργο της ανανέωσης των ελληνικών γραμμάτων κατά τη δεκαετία του 1930. Κι ας επιμείνουν οι γνωρίζοντες στο ζήτημα της αποκατάστασής του...

Ποίηση και ποίηση

2011-10-25T15:06:00.001+03:00

Οδός Λήδρας, Λευκωσία (foto di Silio D'Aprile)

Ποίηση και ποίηση
εφημ. "Αυγή", 25/10/2011

Του Βασίλη Ρούβαλη

* Οφείλει όντως η ποίηση να τοποθετείται έναντι της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας; Οι απόψεις διίστανται, και θα διίστανται, καθ' όσον ο Λόγος θεωρείται ή απαξιώνεται ως αιχμηρό αντικείμενο, αποτελεί αξιοποιήσιμο εργαλείο καταστολής και, αναλόγως, όξυνσης. Τον τελευταίο καιρό λέγονται πολλά για την ουσία της ποίησης, στο πλαίσιο της περιρρέουσας διάθεσης σοφιστείας γύρω από τις αφορμές και τα αίτια της πολλαπλά βιούμενης κρίσης. Ο φετινός τιμώμενος από την ελληνική πολιτεία Οδυσσέας Ελύτης (με αφορμή την επέτειο για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του) απαντάει, εμμέσως πλην σαφώς: «Η ποιητική νοημοσύνη μπορεί να λείπει από τους παντογνώστες κι ωστόσο να κατοικεί μέσα στον πιο απλό άνθρωπο. Μπορεί, δεν ξέρω, να στηρίζεται σε μια σωστή συναισθηματική και ψυχική αγωγή, να 'χει σχέση με την ύπαρξη μιας καλής ποιότητας ευαισθησίας, με την παρουσία μιας ανάγκης πραγματικής για ποιητικό πέταγμα.» (βλ.: Ποιητική Νοημοσύνη, «Ανοιχτά Χαρτιά», Ίκαρος).

* Την ψυχική αγωγή επίσης υπαινίσσεται στο βιβλίο του («Σπασμός», εκδόσεις Νεφέλη, σελ.: 128, τιμή: 9,5 ευρώ) ο νεοεμφανιζόμενος Δημήτρης Τανούδης, το οποίο κυκλοφορεί προσδοκώντας να ελκύσει τον αναγνώστη σε μια ωφέλιμη καταβύθιση στο εγώ, σ' έναν δυνητικό κόσμο γεμάτο από εικόνες και συναισθήσεις. Η κειμενική εξέλιξη προδιαθέτει αμέσως τον αναγνώστη για την αναγνωστικής εμπειρία μίας ανάσας: ρυθμικές ανατάσεις και ευδόκιμες νοηματικές παύσεις στην αφήγηση, αλλά κι ενός ζητούμενου: της υπαρξιακής αναστροφής. Ο Τανούδης γνωρίζει το «ειδικό βάρος» της γλώσσας του και εμφανώς επιδιώκει να καθυποβάλει τον αναγνώστη του αναμοχλεύοντας ερωτήματα γύρω από τη μεταφυσική του ανθρώπινου σώματος, την αγωνία για το είδος στον χωροχρόνο, τη συνειδητοποίηση του πεπερασμένου. Το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και «ανάποδα», ήτοι να θεωρηθεί μυθιστόρημα, κατά πώς το τιτλοδότησε εξάλλου ο εκδοτικός οίκος, επιβεβαιώνοντας τη φιλόδοξη διάθεση του συγγραφέα να διαβαστεί με πολλαπλούς τρόπους.

* Σε τελείως διαφορετικό κλίμα τάσσεται, τόσο στις προθέσεις της όσο και στη μορφή της, η ποιητική συλλογή «Y» (εκδόσεις Πατάκη, σ. 232, τιμή: 14 ευρώ) του επίσης νεοεμφανιζόμενου Ορφέα Απέργη. Εν προκειμένω, ο ποιητής κάνει φανερή την πρόθεση να περιπαίξει με τα «στεγανά» της ελληνικής ποιητικής δημιουργίας χρησιμοποιώντας κάποια από τα εργαλεία του μεταμοντερνισμού. Η αυτοαναφορικότητα είναι κιόλας εξελιγμένη σε αυτοερωτισμό ανάμεσα στους στίχους, τις σημειώσεις και υποσημειώσεις που υποβάλλει τον αναγνώστη του να συμβουλευτεί ώστε να τον παρακολουθήσει ευκολότερα, ενώ ο σαρκασμός του δεν είναι διόλου ανώδυνος. Επιπλέον, δεν διστάζει να αξιοποιήσει τον έμφυτο σαρκαστικό τόνο, να προβάλλει τον ικανότητα του εμπαιγμού στα ειωθότα της φόρμας και της δομής, την ευκολία του μονολόγου που ακραγγίζει τον πεζό λόγο. Το συγκεκριμένο έργο διαθέτει αναφορές χρήσιμες για τη σύγχρονη κριτική αλλά και την κατοπινή φιλολογική έρευνα, αναλόγως είτε ως συγκαιρινή επιδίωξη τομής είτε καινοτόμο δεδομένο για την αυριανή ποιητική παράδοση.

* Στο πνεύμα της καινοτόμου προσέγγισης του ποιητικού λόγου εντάσσεται η ποίηση σε γκράφιτι που ήδη, σε διάφορα σημεία/δημόσιους χώρους της Αθήνας, έχει κάνει την εμφάνισή της. Πρόκειται για ένα «πάντρεμα» λόγου και εικόνας, τεχνολογίας και τέχνης, που ονοματίζεται αγγλιστί "codepoetry" από μια ομάδα ανθρώπων που κινείται μεταξύ ηλεκτρονικών υπολογιστών και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Με τη χρήση μιας «έξυπνης συσκευής» (smarttones) κινητού τηλεφώνου μπορεί κάποιος να διαβάσει-αποκωδικοποιήσει ένα ποίημα πάνω σε γραμμωτούς κώδικες (τα λεγόμενα barcodes). Συνήθως πρόκειται για αυτοκόλλητα ή γκράφιτι σε τοίχους, πεζοδρόμια, γυάλινες ή μεταλλικές επιφάνειες. Εάν κανείς δεν φανταζόταν πριν από μερικά χρόνια την εξέλιξη της τεχνολογίας, σίγουρα, πολύ περισσότερο, δεν θα κατάφερνε να αντιληφθεί την αξιοποίησή της στην προβολή και προώθηση του λόγου... Το δίκτυο συνεχώς ανανεώνεται με περισσότερους ποιητές και ποιήματα σε διάφορα σημεία όπως Θησείο, Μοναστηράκι, Σύνταγμα, Γκάζι κ.ά. Περισσότερες και λεπτομερέστερες πληροφορίες γύρω από αυτή την ευφάνταστη προσέγγιση της ποίησης υπάρχουν στην ιστοσελίδα της ομάδας http://www.codepoetry.gr/.

* Ο κύκλος εκδηλώσεων «Ποιητές στη σκιά» που οργανώνονται στον πολυχώρο των εκδόσεων Γαβριηλίδης (Αγ. Ειρήνης 17, Μοναστηράκι) φέρει τη σφραγίδα του ποιητή και μεταφραστή Γιώργου Μπλάνα. Πρόκειται για μια ανανεωμένη προσέγγιση πνευματικών προσωπικοτήτων του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, οι οποίοι διέγραψαν την πορεία τους στη νεοελληνική ποίηση αφήνοντας ένα φωτεινό σημάδι. Παρ' όλα ταύτα, η συνεισφορά τους έχει κριθεί ως σημαντική και αναγκαία για την εξέλιξη έως σήμερα, έως τους νεότερους ποιητές που επανέρχονται, τους ξαναδιαβάζουν, αναζητούν ερείσματα στο έργο τους, νιώθουν ότι παίρνουν τη σκυτάλη από αυτούς. Ως εκ τούτου, κάθε δεύτερη Πέμπτη οργανώνεται συζήτηση για ποιητές όπως ο Μίλτος Σαχτούρης, ο Νίκος Γκάτσος, η Ελένη Βακαλό, ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, ο Κλείτος Κύρου, ο Τάσος Λειβαδίτης, και πολλοί άλλοι. Οι νέοι συνομιλούν για τους παλιούς, ηχογραφούμενοι ώστε να ακουστούν σε μετάδοση από το Δεύτερο και το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας ενώ, σε εύθετο χρόνο, οι εκδόσεις Γαβριηλίδης θα εκδώσουν τόμο με τις τοποθετήσεις των συμμετεχόντων. Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων σημειώνεται αναλυτικά στην ιστοσελίδα http://www.gavrielidesbooks.gr/.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=647097

"Ποιητές του σήμερα συνομιλούν με τον Οδυσσέα Ελύτη..."

2011-10-21T14:08:00.005+03:00

– Έτος Ελύτη 2011 –«Ποιητές του σήμερα συνομιλούν με τον Οδυσσέα Ελύτη…»ΙΑΝΟS, 24 Οκτωβρίου, 5:30 μ.μ.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για το «Έτος Οδυσσέα Ελύτη 2011», το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) οργανώνει μια συνάντηση αφιερωμένη στο έργο του νομπελίστα ποιητή και την επιδραστική παρουσία του στο σύγχρονο ποιητικό γίγνεσθαι. Η εκδήλωση πραγματοποιείται τη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου, ώρα 17:30, στο χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου ΙΑΝΟS (Σταδίου 24, Αθήνα).

Συμμετέχουν ποιητές από τις νεότερες γενιές που γνωρίστηκαν κι εξακολουθούν να «συνομιλούν» με το έργο του: Γιάννης Αντιόχου, Ηλίας Γκρης, Γιάννης Ευθυμιάδης, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Γιώργος Μπλάνας, Παυλίνα Παμπούδη, Κώστας Παπαγεωργίου, Στρατής Πασχάλης, Βασίλης Ρούβαλης.

Προλογίζει η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει τις τοποθετήσεις εννέα δημιουργών γύρω από την πνευματική προσωπικότητα και τη συνεισφορά του Οδυσσέα Ελύτη στη νεοελληνική γραμματεία, όσο και για την απήχηση που εξακολουθεί να ασκεί το έργο του στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό:

Παυλίνα Παμπούδη « Ό,τι σώσεις μες στην αστραπή / καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει»
Kώστας Παπαγεωργίου «Σημειώσεις για τα Ελεγεία της οξώπετρας»
Γιάννης Αντιόχου «Ιχνηλατώντας το Ρήμα το Σκοτεινόν»
Ηλίας Γκρης «Αναφορές γύρω από τον Οδυσσέα Ελύτη»
Στρατής Πασχάλης «Το ερωτικό πένθος στην ποίηση του Ελύτη»
Γιώργος Μπλάνας «Φως σκοτεινό. Ο ηρωισμός του απείρου στον Ελύτη»
Κατερίνα Ηλιοπούλου «Το ανεπίδοτο μήνυμα»
Βασίλης Ρούβαλης «Ενώπιος ενωπίω με τον ποιητή»
Γιάννης Ευθυμιάδης «Το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο. Συνομιλία με το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη»

(Όλα τα κείμενα της ημερίδας θα δημοσιευτούν σε ειδικό αρχείο στον κόμβο του ΕΚΕΒΙ)

Ενδιάμεσα στις ομιλίες παρεμβάλλονται απαγγελίες ποιημάτων και προβολές χαρακτηριστικών αποσπασμάτων από ντοκιμαντέρ και ταινίες διανθίζοντας την τιμητική εκδήλωση:

Επιλεγμένα ποιήματα θα απαγγείλουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Λιγνάδης, Εύη Σαουλίδου.

Θα προβληθούν αποσπάσματα από τις εκπομπές «Παρασκήνιο», «Ριμέικ» (με ευγενική παραχώρηση από το Αρχείο της ΕΡΤ) και από τις ταινίες «Της Πατρίδας μου πάλι Ομοιώθηκα» των Γιώργου και Ηρούς Σγουράκη (σκηνοθεσία: Γιώργος Καριπίδης), «Ο κήπος Βλέπει» της Ιουλίτας Ηλιοπούλου (σκηνοθεσία: Μάνος Ευστρατιάδης).

Λέσχη Ανάγνωσης Ποίησης (.poema..) στο "Λεμόνι"

2011-10-17T16:55:00.005+03:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Λέσχη Ανάγνωσης Ποίησης από το περιοδικό (.poema..)

[Νέος Κύκλος 2011-2012]

ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑΣ: ΠΕΜΠΤΗ 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 7.30 μ.μ.

www.e-poema.eu

Το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση (.poema..) ανανεώνει την ετήσια πρόσκληση για τη λειτουργία της Λέσχης Ανάγνωσης Ποίησης, η οποία λαμβάνει χώρα –για τρίτη χρονιά– στον φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου «Λεμόνι», στο Θησείο (Ηρακλειδών 22, τηλ.: 210 3451390).

Στις συναντήσεις μπορούν να λάβουν μέρος αναγνώστες με ενδιαφέρον για τον ποιητικό λόγο, γνωρίζοντας ότι η παρουσία τους στις ανά δεκαπενθήμερο συναντήσεις θα είναι σταθερή και ενεργή, δεδομένης της συμμετοχής τους στον συντονισμό των συζητήσεων, στην εκπόνηση κειμένων γύρω από τις εκάστοτε θεματικές ενότητες, στην επιλογή και ανάγνωση ποιητικών αποσπασμάτων.

Η συντακτική ομάδα του (.poema..)

Επιστολές σε ποιητές

2011-10-17T12:29:00.003+03:00

Οι Επιστολές σε ποιητές είναι μια υπό εκκόλαψη σύναξη κειμένων που αναμένεται να κυκλοφορήσουν από τις (.poema..) εκδόσεις:

Επαμεινώνδας Χ. Γονατάς
http://vassilisrouvalis.blogspot.com/2011/01/blog-post_14.html

Γιάννης Ρίτσος
http://vassilisrouvalis.blogspot.com/2011/01/blog-post_16.html

Μίλτος Σαχτούρης
http://vassilisrouvalis.blogspot.com/2011/10/blog-post_16.html

Νίκος Καρούζος
http://vassilisrouvalis.blogspot.com/2011/10/blog-post_17.html

[ονόματα που ακολουθούν]

Χωρίς λόγια (επιστολή σε ποιητή)

2011-10-17T01:18:00.007+03:00

Αγαπητέ μου Νίκο >>> Τις προάλλες σε αναφέραμε σε κουβέντα με τον Μίλτο >>> Γελάσαμε με τον στίχο για τα ουζάκια σου, γελάσαμε και για εκείνα τα προκλητικά ποιήματα που έγραφες στο γόνατο, τα οποία διαβάζουν νεαροί ποιητές εμβρόντητοι, αλλά τ' αποστηθίζουν για να τ' απαγγείλουν στα καφενεία >>> Θέλησα να επανέλθω στις πιο παλιές σκέψεις σου, σαν να 'ταν η πρώτη φορά >>> Δεν θα σε ρωτήσω για τις αιώνιες απορίες μου γύρω από τους χοντρούς ήχους και τις οράσεις ανάμεσα στις λέξεις σου, τα νεκρικά προσωπεία και τη γλώσσα της πατρίδας, αλλά και γι' όλους εκείνους τους εχθρούς των ουρανών, τα βρεφικά χαράματα ή τους απόγονους της νύχτας, τον νερόλακκο με το καθρέφτισμα των αστεριών, τα άσματα της δεύτερης νοσταλγίας >>> Δεν θα σου άρεσε, θα ματαιοπονούσα... >>> Ομως, είναι όλα ετούτα τα επώδυνα που αναγνωρίζω στον σημερινό κόσμο, αυτόν τον θρασύδειλο που διεμβολίζει την ύπαρξη, τον κοινό παρονομαστή που είναι, όπως έλεγες, το ίδιο το υποκείμενο και το αντικείμενο, το "εις σάρκαν μίαν" >>> Μαθαίνω ότι κρύβεσαι πια στη σκιά, ανάμεσα στις πορτοκαλιές της Αργολίδας >>> Παράτησες τη γραφομηχανή, ούτε καν διαβάζεις τα χοντρά των εφημερίδων >>> Τεμπέλιασες ή γέρασες; >>> Με θλίβει η απουσία σου, με αφήνει μετέωρο ανάμεσα στους μέτριους γραφιάδες και τους ζηλωτές της εξουσίας >>> Η πλατεία Μαβίλη παραμένει στη θέση της, το ίδιο και το βυζαντινό ρολόι στην άκρη του κάστρου - να είσαι σίγουρος >>> Και θέλω να σου υπενθυμίσω ότι η μυστική ενέργεια, φίλε μου, δεν τιθασεύεται έτσι εύκολα: Κανένα φως δε φώτισε με φως τον εαυτό του / την ώρα που φιλούσε με τ' αφίλητα / φιλιά μου την Ανάμνηση στο άστραμμα της λύπης...

Χωρίς λόγια (επιστολή σε ποιητή)

2011-10-16T02:02:00.004+03:00

Αγαπητέ μου Μίλτο >>> Είναι καιρός που δεν μαθαίνεις τα νέα μου >>> Δεν περνάω πια από τη γειτονιά τόσο συχνά >>> Αλλαξαν οι δρόμοι μου, μίκρυναν οι μέρες, η ποίηση φωνάζει για έναν θάνατο ηρωικό... >>> Και σου γράφω τώρα, στην ηλικία των εγνωσμένων λαθών και των μετριασμένων ενθουσιασμών >>> Γιατί τότε, θα το θυμάσαι, υποθέτω, ήμουν ένας απλός ονειροπόλος: άγγιζαν οι στίχοι σου το θυμικό μου, περιστρεφόμουν γύρω από τη σειρά των λέξεών σου, σε θαύμαζα για αμέτρητα χρωματικά παιχνιδίσματα >>> Οι πόρτες τρίζουν, ο Αγίρ ξεψυχάει κι ακόμη σύρεται στα στενά, η πέμπτη σκιά, ο φούρναρης και η τριανταφυλλιά, η πάπια δεν γεννάει πια πάγο, οι ματιές απορημένες, η περίπτωση της άτυχης κυρίας, ο Μάρκο Πόλο χαμένος κάπου στην Κυψέλη, το πιο ωραίο γραμματόσημο >>> Φράσεις καλλονές, ειπωμένες από τα χείλη σου, αναμεμειγμένες με τις σκιές γύρω μου >>> Δεν θέλω να σε πληγώνω μα, όντως, ο κόσμος δεν θ' αλλάξει >>> Το πάθος σου δεν θα σώσει κανέναν. Οι κρυφές σου προσδοκίες είναι χιλιοτυπωμένες αλλ' αδιάβαστες. Οι πλανόδιοι ποιητάδες σε πικάρουν στα τεφτέρια τους >>> Αλλά μην ανησυχείς - οι παλιοί αληθινοί φίλοι θα σου αλλάζουμε κασέτα στο προσκέφαλο (όπως την τελευταία φορά, με τα ρεμπέτικα τραγούδια) και όποτε περνάμε από την κατηφόρα του Πρώτου, το βλέμμα θα πηδάει τον ψηλό φράχτη για να σου γνέψει μια καλησπέρα >>> Γέλασε ο μαύρος κόκορας / έκλαψε ο μαύρος κόκορας...

Ποίηση και ποίηση

2011-10-13T10:31:00.005+03:00

TOMAS TRANSTROMER Μισοπνιγμένοι θερινοί θεοί / ψηλαφούν στη θαλασσινή ομίχλη

Ποίηση και ποίηση
εφημ. Αυγή, 5/7/2011

Του Βασίλη Ρούβαλη

* Διατυμπανίζονται όλο και περισσότερο, μάλλον αβασάνιστα και με δόσεις μανιχαϊσμού, από διαφόρους «ειδικούς» στον χώρο του ελληνικού βιβλίου, οι συνήθεις απόψεις για τη συρρίκνωση της ποίησης ως εκδοτικού γεγονότος, για την κατάρριψη των ποιητών ως τύποις ηγητόρων της κοινωνικής αναδιάρθρωσης στην παρούσα συγκυρία, για τους πομπούς και τους δέκτες του ποιητικού λόγου που γεωμετρικά μειώνονται... Καθόλου ρεμβασιστικά πάντως, αξίζει να σημειωθεί ότι: α. οι εκδόσεις ποιητικών συλλογών δεν παρουσιάζουν μείωση, αντίστοιχη με εκείνη των υπόλοιπων λογοτεχνικών ενοτήτων, αλλά παραμένουν στα βιβλιοπωλεία και γεμίζουν τις προσωπικές βιβλιοθήκες, β. το καλεντάριο εκδηλώσεων ή καλλιτεχνικών γεγονότων συμπεριέχει, αν μη τι άλλο ως στίγμα κύρους, την ποίηση αδιαλείπτως, γ. τα έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά τα ενασχολούμενα -κυρίως ή αποκλειστικά- με την ποίηση δεν φαίνεται να «λυγίζουν» από τον ορθολογισμό της μιζέριας που επιβάλλει η κρίση, δ. το Διαδίκτυο βρίθει από στίχους..., σε ιστολόγια και προσωπικές ιστοσελίδες, αντικατοπτρίζοντας την εκφραστική ανάγκη και δεινότητα ανθρώπων που αναζητούν διαύλους αποτύπωσης της ποιητικής τους διάθεσης.

* Οι καταιγιστικές ειδήσεις γύρω από την οικονομία και την κοινωνία έκαναν μια μικρή παύση, άφησαν μια μικρή θυρίδα ανάσας για το πνεύμα, επεξέτειναν την ανάγκη αισιοδοξίας, χάρη στην αναγγελία του φετινού Νόμπελ Λογοτεχνίας. Οι περισσότεροι Ελληνες δημοσιογράφοι, κατά τα ειωθότα, αντέγραψαν ένα συνηθισμένο Δελτίο Τύπου, το επίμετρο κάποιας έκδοσης ή εν συντομία αναφέρθηκαν σχολιαστικά στα όσα ειπώθηκαν μετά την τελετή της Βασιλικής Ακαδημίας της Στοκχόλμης. Ωστόσο, ελάχιστοι γνώριζαν την εμβληματική παρουσία του Tomas Tranströmer στην ευρωπαϊκή ποίηση (καθόλου τυχαίο ετούτο, δεδομένου ότι οι εκδόσεις ξένης ποίησης δεν είναι στις εκδοτικές προτεραιότητες...). Και δεν είναι μόνον οι δημοσιογράφοι, βεβαίως... Πέραν λοιπόν του ελληνικού «ελλείμματος», και του συνεπαγόμενου κυκλοθυμισμού της ντόπιας λογοτεχνικής κοινότητας, αξίζει να σημειωθεί ότι ένας μελετηρός αναγνώστης θα διαπιστώσει αμέσως ότι ο Σουηδός ποιητής εξακολουθεί να γράφει για την πραγματικότητα που ο ίδιος ανακαλύπτει ή, ενίοτε, αποστρέφεται μειδιώντας. Ως οφείλει κάθε γνήσιος δημιουργός, ο Τρανστρέμερ δεν έχει πάψει (ήδη από το 1954 με το πρώτο του βιβλίο) να αναζητά τον εαυτό του στο πολλαπλό είδωλο του κόσμου, να ανασύρει τις αλήθειες του Εγώ μέσα από τα βιώματα του Αλλου, να εγκαθιδρύει μια δική του κατάσταση νοός και βιώματος. Η απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας στο πρόσωπό του, πριν από λίγες ημέρες, προσθέτει ακόμη μία απόφανση για τον κάθε ποιητή, τον όποιον τολμητία απέναντι στο καθεστώς των ιδεών, των εξουσιών, των χειρονομιών. Αφοριστικά, με συμπυκνωμένο λόγο, ο Σουηδός εκλεκτός της νομπελικής κοινότητας, ήδη στα 80 του χρόνια, αναγνωρίζει ετούτη την παράδοξη αλήθεια: όλα είναι όμορφα...

* Εκπνέει το «Έτος Οδυσσέα Ελύτη» όπου ανάμεσα στʼ άλλα ενδιαφερόντα -ή λιγότερο ενδιαφέροντα στην κλίμακα μεγέθους του ποιητή- πρέπει να προστεθεί και να συνυπολογιστεί η εικαστική εκδήλωση στο Ιδρυμα Θεοχαράκη (διάρκεια έως τις 27 Νοεμβρίου). Καθ' ότι, πέραν του γκλάμορους γεγονότος, δίνεται μια καλή επισκόπηση της ματιάς του ποιητή στον ζωγραφικό καμβά. Είναι γνωστή η σχέση του νομπελίστα ποιητή με τα εικαστικά - ωστόσο, το ενδιαφέρον εστιάζεται στην πρώτη συγκέντρωση 32 έργων του (τέμπερες, κολάζ, υδατογραφίες, διαφανογραφίες) όπου σαφώς δεν αναδεικνύουν έναν σημαντικό εικαστικό δημιουργό αλλά αντιθέτως αποτυπώνουν τις δημιουργικές, νηφάλιες απόπειρες ενός κορυφαίου χειριστή του λόγου, που θέλησε να «αιχμαλωτίσει ένα όραμα με απαιτήσεις πλαστικές», κατά πώς σημείωνε ο ίδιος.

* Κι αν ο Οδυσσέας Ελύτης διέθετε μια κάποια εξωστρέφεια αποκτώντας συνάφεια με την καθημερινότητα, ο Νικηφόρος Βρεττάκος αποτέλεσε μια ιδιάζουσα περίπτωση μοναχικού ανθρώπου -και δημιουργού- με πλήρη επίγνωση του ρόλου του στον χώρο και τον χρόνο. Ο Λάκωνας ποιητής θα είναι ο τιμώμενος λογοτέχνης για το 2012 από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Το σημαντικό είναι να δοθεί μια νέα ώθηση στο έργο του, να αποκαλυφθεί το ποιητικό σύμπαν που έπλασε, να αποσαφηνιστεί η προσφορά του στην αλήθεια της ελληνικής ποίησης. Εξάλλου, πρέπει να ειπωθεί ότι ο Βρεττάκος εντάσσεται στη χορεία των ποιητών που εύκολα, προσεγγίζονται αλλά δύσκολα αποκαλύπτονται... Πιο πρακτικά, ο ποιητής παραμένει «αχαρτογράφητος» για το ευρύ -ή ακόμη και το εξειδικευμένο- κοινό, δεδομένου ότι δεν υπάρχει εύκολα προσβάσιμη βιβλιογραφία του. Το 2008 κυκλοφόρησε η ανθολογία «Η εκλογή μου: ποιήματα 1933-1991» από τις εκδόσεις Ποταμός (σ. 281, τιμή: 19,36 ευρώ) με αμέσως προηγούμενη την τρίτομη έκδοση του συνόλου του ποιητικού έργου του, 17 χρόνια νωρίτερα (εκδόσεις Τρία Φύλλα). Άλλο τόσο, ήρθε η στιγμή της ανάδειξης του πολύτιμου αρχειακού υλικού το οποίο έχει δωρηθεί (από τον γιο του, σκηνοθέτη Κώστα Βρεττάκο) και σώζεται στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σπάρτης, καθώς και η αξιοποίηση της κατοικίας του, μουσείο πλέον, στο χωριό Πλούμιστα Λακωνίας.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=644121

Οταν το (σταλινικό) ΚΚΕ αποκαθιστά...

2011-10-11T12:23:00.002+03:00

Το ιστορικό ανέκδοτο της αποκατάστασης του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛ.ΑΣ. Αρη Βελουχιώτη από τους "μεταμοντέρνους" κουκουέδες θα αποτελέσει ένα ακόμη σημείο αναφοράς στην κοντόφθαλμη και άκαμπτη παρουσία του συγκεκριμένου κόμματος στην ελληνική πολιτική ζωή >>> Από περίπου εγκληματίας, ο Αρης αποκαθίσταται (πολιτικά!) από το κόμμα (εν έτει 2011, μερικές δεκαετίες αργότερα) >>> Το μόνο που έχει απομείνει, ωστόσο, είναι ότι έπραξε το πατριωτικό καθήκον του με πλήρη επίγνωση του ρόλου του, καθώς και ότι έγινε ήρωας στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας >>> Με είτε χωρίς την "έγκριση" του Περισσού, είναι ο τελευταίος ήρωας στην Ελλάδα του 20ού αιώνα...

Tomas Tranströmer: Νόμπελ Ποίησης 2011

2011-10-07T00:41:00.001+03:00

O Tomas Tranströmer εξακολουθεί να γράφει για την πραγματικότητα που ο ίδιος ανακαλύπτει ή, ενίοτε, αποστρέφεται μειδιώντας - ως οφείλει κάθε γνήσιος... >>> Η απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας στο πρόσωπό του, πριν από λίγες ώρες, προσθέτει μία ακόμη απόφανση για τον ποιητή, τον καθένα τολμητία απέναντι στο καθεστώς των ιδεών, των εξουσιών, των χειρονομιών >>> Ενας αλχημιστής ή μήπως ονειροπόλος; >>> Ο καλλιτέχνης δεν έχει αφετηρία... Η φωνή είναι το εργαλείο της σιωπής... Η αυγή πανικοβάλλει τους ηττημένους μόνον... >>> Αφοριστικά, με συμπυκνωμένο λόγο ο Σουηδός εκλεκτός της νομπελικής κοινότητας, ήδη στα 80 του χρόνια, αναγνωρίζει ετούτη την παράδοξη αλήθεια: όλα είναι όμορφα...

ΦΩΝΕΣ

2011-10-04T14:10:00.009+03:00

ΔEΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
παρουσιάζουν την ποιητική συλλογή του
ΒΑΣΙΛΗ ΡΟΥΒΑΛΗ
Φωνές

Αθήνα, Σεπτέμβριος 2011 Σχήμα: 24x16εκ., σελ.: 37, τιμή: 7 ευρώ, ISBN: 978-960-336-679-9

Η τέταρτη ποιητική συλλογή του Βασίλη Ρούβαλη αποτελεί μία σύνθεση με σαφείς απηχήσεις από τη δομή του κρητικού αναγεννησιακού θεάτρου (αλληλοδιαδοχή άττο και ιντερμέδιο, πρόλογος από τον Χάροντα, επίλογος από τον Ερωτα).

Σ' αυτό το πλαίσιο, κυρίαρχο μοτίβο αποτελεί η εκπλήρωση του εγώ διά της αποκάλυψης του εμείς. Και περαιτέρω, ο χωροχρόνος συναρτάται με την ατομική αναζήτηση, τη μύχια σκέψη, την αφήγηση μιας εικόνας αναμεμειγμένης με τον μύθο και το αληθινό γεγονός.

Ακολουθούν τα Παροράματα, τρία σύντομα συνδετικά κείμενα, όπου με έκδηλη την ποιητική τους υπόσταση αποτυπώνεται στιγμιαία η δημιουργική παραφορά τριών σημαντικών ζωγράφων από την ύστερη βυζαντινή περίοδο (Γεώργιος Κλόντζας, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Αντώνιος Βασιλάκης) μέσα από χαρακτηριστικά έργα τους.

Curriculum Vitae: http://www.dedalus.gr/authors.php?authors_id=586

Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, Αγ. Ειρήνης 17, 10551 Αθήνα, τηλ. 210-3228839 www.gavrielidesbooks.gr, info@gavrielidesbooks.gr

Χωρίς λόγια (τα λοιπά)

2011-10-02T23:44:00.004+03:00

(Gialova, Navarino - foto di J.K.)

Yστερα θα 'ναι τα υπόλοιπα:

οι σκέψεις καμένα δαδιά,

η βιωτή,

οι αρχαίες κολώνες των αναμνήσεων.

Μάλλον δεν διαφεύγει κάτι...

Ο κύκλος ακόμη.

Σαν ταπεινή αποστροφή, σαν βλέμμα.

Eπικάλυψη πραγματικότητας: η πολιτική των πολιτικών

2011-09-22T23:49:00.000+03:00

Η κηλίδα είναι πια εμφανής στην "τρέχουσα" γενιά των 30-45 ετών, την πιο δημιουργική και παραγωγική, εντός του κοινωνικού ιστού >>> Παίρνοντας την άγουσα της ιστορικής περιπέτειας, είναι δεδομένη η αναφορά σε μια ηλικιακή ομάδα που επιτάχθηκε στη λογική του κύκλου γεγονότων κατακλυσμιαίων και επιδραστικών >>> Διότι, ποιος σοβαρός, ενημερωμένος και συστηματικός μελετητής μπορεί να διαφωνήσει με την απλοϊκώς λεχθείσα άποψη για τη "μοιραία επαφή" κάθε γενιάς με κάποια ή κάποιες συρράξεις; >>> Η κρίση, ό,τι δηλαδή αποτελεί κατάρριψη χρηματοπιστωτικών ή γεωπολιτικών status, δεν είναι επωφελής, σαφέστατα: γίνεται κατανοητή η ανασυναρμολόγηση του κόσμου (κάποιοι αποκαλούν έτσι τις δεξιότροπες "αγορές" ή τις αριστερικές "συνειδήσεις"), η επανεκκίνηση των σφαιρών εξουσίας, η εκκαθάριση από τα περιττά γεννήματα του μεταπολεμικού σκηνικού >>> Ποτέ άλλοτε, για ετούτη τη γενιά τουλάχιστον, δεν υπήρξε στραγγαλισμός του συλλογικού υπέρ του ατομικού για μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε να λογίζεται - τελικά - αυτός ο στραγγαλισμός μια κατάκτηση του δυτικού μοντέλου >>> Οπως επίσης, βρίσκεται σε εξέλιξη η επαναφορά του συλλογικού, όμως κατά τρόπο απότομο και βλαβερό για τις υπάρχουσες υποδομές >>> Είναι βλοσυρή η σκέψη για το πότε θα οριστικοποιηθεί το τέλος αυτής της εμπειρίας... Οι συγκυρίες θα καταλήξουν σε μια οριστική, εμφανή απάντηση στο προσεχές διάστημα... >>> Και ίσως τότε, η "τρέχουσα" γενιά των 30-45 ν' αδυνατεί πια να πάρει τα ηνία και να οδηγήσει το άρμα της ανθρωπότητας

ΦΩΝΕΣ (ποιητική σύνθεση)

2011-09-19T01:31:00.001+03:00

Ποιητική σύνθεση "Φωνές". Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης, τον Σεπτέμβριο 2011

Χωρίς λόγια (μομφή για τη γραφή και την ανάγνωση)

2011-09-14T13:15:00.001+03:00

Η τέχνη της γραφής εκπορεύεται από την εσωτερική εκφραστική ανάγκη >>> Η απόλαυση της διαδικασίας, ο κάματος νοός και γραφίδας, η ξαφνική ρομφαία της δημιουργίας, "καταφθάνει" άξαφνα >>> Και σαφέστατα, η έμπνευση γεννιέται, ξεπηδάει με προϋποθέσεις: τη νοητική και συναισθηματική φόρτιση, την εγρήγορση, την εξακτίνωση του δεδομένου υπέρ του άγνωστου, του άνευ ορίων θαύματος, ήτοι το λογοτεχνικό προϊόν >>> Ως εκ τούτου, τα ερωτήματα για την "κατάκτηση" της συγγραφής μέσα από τα ποικίλα σεμινάρια, οργανωμένα από δυσθεώρητα πολλούς οργανωτές στη μικροκλίμακα της ελληνικής εκδοτικής πραγματικότητας, ομοιάζουν με βαθυστόχαστες απορίες τύπου περί όνου σκιάς... >>> Κάθε εβδομάδα, όταν κάθε παρέα το αποφασίζει, ανακοινώνεται μια νέα σειρά εκμάθησης του τρόπου διείσδυσης στην πεζογραφία, την ποίηση, το θέατρο, με αποδέκτες τους "μαθητές" ή, άλλιώς, τους εν δυνάμει δημιουργούς >>> Στις πλείστες περιπτώσεις, τα "ονόματα" των διδασκόντων είναι τρανταχτά από τον κόσμο των... ΜΜΕ, δηλαδή, πιο λιανά, άνθρωποι που επενδύουν κυρίως στην αυτοπροβολή τους παρά στην τέχνη που υπηρετούν - το αποδεικνύει το επίπεδο που αντανακλάται -με όρους σοβαρούς κι αυστηρούς- στα έργα που υπογράφουν διαρκώς >>> Ολοι ετούτοι φροντίζουν να καλλιεργούν "κλώνους" στην καλύτερη περίπτωση, μάλλον όχι συνειδητά και σίγουρα επαναπροσδιοριζόμενοι στον χώρο και τον χρόνο της λογοτεχνίας >>> Ωστόσο, η μόδα αποτελεί μόδα γιατί απλούστατα θα περάσει, ενώ μια στυφή αίσθηση μειωμένης πραγματικότητας θα απομείνει ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων (είναι ό,τι ακριβώς οι αυριανοί φιλόλογοι θα κρίνουν ως αδιάφορη παρακμή...) >>> Σπεύδοντας για μια διευκρίνιση, όλες οι παραπάνω σκέψεις δεν ισοπεδώνουν τη λογική των αμερικανικής αντίληψης μαθημάτων δημιουργικής γραφής... αλλά επιβάλλουν τη διατυπωμένη άποψη για την αναγκαία εμβάθυνση στο υπάρχον πνευματικό corpus, τη μοναστική αυτοπειθαρχία, τον φόβο και τον σεβασμό, την προσήλωση στην τέχνη του συγγράφειν.

Η συνήθης ζωή, ο ποιητής, η απόλαυση

2011-09-13T01:12:00.002+03:00

...εις την πνευματικήν Ζωήν, αλλ' εις την πνευματικήν κίνησιν, αλλ' εις την πνευματικήν πάλην, ποίος είναι ο σκοπός, ποίος ο λόγος του αγώνος; Η Κοινή ωφέλεια, η Κοινή Απόλαυσις. Και ποίον το έπαθλον δια τους αγωνιζομένους; Η τιμή, το όνομα...

ΜΙΧΑΗΛ ΜΗΤΣΑΚΗΣ, σ' επιστολή προς τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗ

Ο αισιόδοξος, ο ποιητής, ο απαισιόδοξος...

2011-09-08T22:37:00.000+03:00

Μια φίλη μου Εβραιοπούλα, στην οποία έλεγα ότι από τη φύση μου είμαι ένας "αισιόδοξος-απαισιόδοξος", μου απήντησε με το εξής καταπληκτικό απόφθεγμα, που μάλλον πρέπει να είναι δικό της: "Αισιόδοξος, φίλε μου, είναι ο κακώς πληροφορημένος απαισιόδοξος!", όπερ με έμπλεξε τελείως.

ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ Χ. ΓΟΝΑΤΑΣ, σ' επιστολή προς τον ΝΙΚΟ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟ

Η ύπαρξη, ο ποιητής, ο κλοιός...

2011-09-08T13:42:00.000+03:00

Ο αληθινός ποιητής ανοίγει λογαριασμούς με την ύπαρξη - εγώ έτσι πιστεύω- και το όραμά του, χιμαιρικό αν θέλετε, είναι να σπάσει τον κλοιό της πραγματικότητας...

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ, από συνέντευξη

Το νόημα, ο ποιητής, η εποχή...

2011-09-07T11:23:00.001+03:00

"...αλλά πιστεύω πως ο αληθινός ποιητής, είτε το ξέρει είτε όχι, εκφράζει το νόημα της εποχής του - κι είναι τρομερά δύσκολο να βρει κανείς το πραγματικό νόημα, τον χαρακτήρα της δικής μας εποχής..."

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ, σ' επιστολή προς τον ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

Οδυσσέας Ελύτης - Μάνος Χατζιδάκις στην Κορώνη

2011-08-30T16:32:00.005+03:00

Ποίηση και νότες από πιάνο στην Ελεήστρια της Κορώνης
Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου, 8.30 μ.μ.

Κίνηση Ενεργών Πολιτών Κορώνης / Πολιτιστικός Σύλλογος Κορώνης

Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του νομπελίστα ποιητή Oδυσσέα Ελύτη οργανώνεται η εκδήλωση «Ο Ελύτης συναντάει σύγχρονους ποιητές», με τη συμμετοχή και την παρουσία δύο ποιητών από τις νεότερες γενιές που γνωρίστηκαν και «συνομιλούν» με το έργο του.

Ο συμπατριώτης μας Βασίλης Ρούβαλης και ο Γιάννης Ευθυμιάδης θα μιλήσουν για την επιβλητική παρουσία του Ελύτη στη μεταπολεμική ποιητική δημιουργία αλλά και την απήχηση που εξακολουθεί να ασκεί στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό της ποίησης. Παράλληλα, θα κάνουν αναγνώσεις αποσπασμάτων από το έργο του.

:::

Η βραδιά θα συνεχιστεί με μουσική από τις πιανίστριες Ελένη Λαζάρου και Ελένη Τζιαμουράνη. Θα ακουστούν θέματα από έργα του Μάνου Χατζιδάκι για 2 πιάνα ενώ θα τραγουδήσει η Μαντώ Παναγιωτάκη.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται και σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), το οποίο προσέφερε την Κινητή Εκθεση «Οδυσσέας Ελύτης» (με εργοβιογραφικά στοιχεία, φωτογραφικό υλικό, βίντεο, εξώφυλλα βιβλίων του).

Μπονόρα...

2011-08-29T00:37:00.001+03:00

Φανερωμένη - Σπηλιές του Κύκλωπα, Κορώνη

Το ιδανικό σημείο συνάντησης είναι πάντοτε το αποκαλόκαιρο. Με παλάμες υψωμένες απ' τον ιδρώτα και στόματα μελωμένα από το ξόδι αυτής της εποχής.
-Μπονόρα, η αντάρα σαρώνει τα διάσελλα, ταχειά, σαν ο τορός τις ξεΐγκλωτες κογιόνες...

Το πλήκτρο της αυτοσυνείδησης

2011-08-24T10:55:00.006+03:00

Χρήστος Μποκόρος

Το κλειδί κατανόησης του κόσμου είναι κάπου χαμένο στις τσέπες του παντελονιού >>> Ο φόβος για τη συντήρηση του προσωπικού περιβάλλοντος και του κοινωνικού δεδομένου διασταυρώνεται με την απέχθεια της νεόκοπης υστερίας και τα συμπυκνωμένα αγωνιώδη ερωτήματα: η βιωτή, οι προσδοκίες, ο προσδιορισμός του μη ωφέλιμου, η επιμήκης, απροσδιόριστη και πάντως ευχάριστη ψευδαίσθηση >>> Απουσιάζει το σπινθήρισμα και ο ψύχραιμος συγχρονικός απολογισμός >>> Εμφανίζεται, όλο και πιο συχνά, η θλίψη ενός μεταπολέμου χαραγμένου στα βλέμματα, ενός οιωνεί καταστροφικού παρόντος που δεν έχει προλάβει να παγιωθεί ως παρελθόν >>> Ενθυλακώνεται η αποτροπή αντίδρασης, η μεμψιμοιρία, η παραδοχή >>> Μέσα από τη σιωπή εξέρχονται κάποιες λίγες φωνές για δημιουργία κι ανάστροφη κίνηση >>> Ο καθαρός αέρας σώνεται, επείγον δε ν' ανανεωθεί >>> Κι ακόμη, οι ρωγμές του τρέχοντος χωροχρόνου (βλέπε: ειδησεογραφία) μπορούν ν' απορροφηθούν από τις ατομικές και συλλογικές κανονικότητες >>> Η εποχή αλλάζει, το ημερολόγιο καταγράφει τις τελευταίες στιγμές του γνώριμου προτού επέλθει η άγνωστη πραγματικότητα - πιο διαυγής και βεβαιωμένη, με ισορροπίες >>> Αρκεί κάποιος να πατήσει, οριστικά, εκείνο το πλήκτρο της αυτοσυνείδησης, της εκκίνησης πρόσω...

Veduta allontana XVI

2011-08-20T23:59:00.000+03:00

Cavo Gallo, Coroni (foto di J.K.)

Il ritorno segreto: ubriaco canta amore...

Ποίημα της Εβδομάδας - ανθολογία από το (.poema..)

2011-08-19T14:40:00.004+03:00

Το «Ποίημα της Εβδομάδας» αποτελεί μία από τις σταθερές δραστηριότητες του ηλεκτρονικού περιοδικού για την ποίηση (.poema..) με την προσδοκία να προσελκύει και να παραινεί πρωτότυπα το αναγνωστικό κοινό της ποίησης μέσα από τον διαδικτυακό κόσμο.

Το ποίημα ταξιδεύει ανάμεσα σε ηλεκτρονικές σελίδες εκατοντάδων χιλιάδων φίλων του περιοδικού από τον Φεβρουάριο του 2007. Οι επιλογές ανά εβδομάδα εναλλάσσονται με γνώμονα την προβολή του πολύπτυχου ποιητικού σύμπαντος μέσα από μορφικές κι αισθητικές επιλογές, τάσεις, ρεύματα, σχολές που εν γένει συνάδουν με τις αναζητήσεις του περιοδικού σ' αυτά τα πεδία.

Ο κατάλογος των ποιημάτων αποτελεί ουσιωδώς μιαν ανθολογία σε διαρκή εμπλουτισμό και, βεβαίως, αποτυπώνει μιαν ιδιοτελή απόφανση της συντακτικής ομάδας για το τι εστί καλό, απολαυστικό κι ωφέλιμο, ποίημα...

ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΕΧΟΝ ΤΕΥΧΟΣ, Η ΝΕΑ ΣΤΗΛΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ"

Σημείωση: Οι ενδιαφερόμενοι να εγγραφούν στη λίστα παραληπτών του «Ποιήματος της εβδομάδας» μπορούν να συμπληρώνουν τη σχετική φόρμα στην ενότητα «επικοινωνία» (http://www.e-poema.eu/epikinonia.php)

Veduta allontana XV

2011-08-15T00:10:00.003+03:00

Joasia, polski księżyc... (foto di Silio D'Aprile, stassera)

Χωρίς λόγια (αφορισμός-ευπείθια)

2011-08-12T14:12:00.001+03:00

albero di mar (foto di Silio D'Aprile)

Μακάρι να γινόταν πιστευτή η ονειρική ζωή μου…

Χωρίς λόγια (αφορισμός-επαναφορά)

2011-08-11T00:21:00.007+03:00

spiaggia di Faneromeni, Coroni (foto di JK)

Μια παλιά επανερχόμενη σκέψη: Η θάλασσα είναι θηλυκό. Να την αγαπάς αλλά να μην την εμπιστεύεσαι…

"Κορώνη, μικρό οδοιπορικό" - (.poema..) εκδόσεις

2011-07-28T15:08:00.011+03:00

La covertura dell'uscita di (.poema..) edizioni, 2007

Castello di Coron (foto di Babis Gaitanis)

Οι (.POEMA..) ΕΚΔΟΣΕΙΣ

παρουσιάζουν το βιβλίο του

ΒΑΣΙΛΗ ΡΟΥΒΑΛΗ

ΚΟΡΩΝΗ, ΜΙΚΡΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

(.poema..) εκδόσεις, Ιούνιος 2007

κασετίνα με 4 γκραβούρες και DVD, Τιμή: 13,50 ευρώ

ISBN: 978-960-89807-0-9

Eνα βλέμμα στο μυστηριακό παρελθόν της Κορώνης. Η μικρή καστροπολιτεία στην άκρη του Μεσσηνιακού Κόλπου συνεχίζει ν' αναπνέει με όλα τα χρώματά της ανέπαφα, με τη μνήμη των χθεσινών και των σημερινών κατοίκων της, με το βλέμμα της στο μέλλον. Μια ποιητική απεικόνιση με λέξεις και σιωπές, εικόνες και φαντασία.

Το διήγημα του Βασίλη Ρούβαλη αποτολμά μια σύντομη περιήγηση στη μεσαιωνική της ταύτοτητα περιπλέκοντας τα ιστορικά πρόσωπα (τους ναυάρχους και τους στρατηγούς, τον Βενετό Δόγη και τους ανώνυμους υπερασπιστές του κάστρου) με τη λογοτεχνική φαντασία. Η λευκοντυμένη σημερινή Κορώνη, με τις κόκκινες κεραμιδωτές σκεπές και τους ελαιώνες για στολίδια ξεπροβάλλει από μακριά, όμορφη και αινιγματική στα μάτια των περαστικών. Σ' αυτόν τον τόπο όμως, όπως ακριβώς στην “αδελφή” Μεθώνη (τα “δυο μάτια της Βενετιάς στη Μεσόγειο”), δεν έχουν πάψει ν' αναμειγνύονται οι ντόπιες και οι ξένες λαλιές, οι χρονολογίες γεμάτες πολέμους και ειρηνικές περιόδους, προσδοκίες και ευημερία. Κι όσοι περνούν από εκεί, σταματούν να τη χαζέψουν, να τη τριγυρίσουν, να τη γνωρίσουν για να έχουν να λένε αργότερα για μια ξεχωριστή, γραφική πολίχνη που όσο στο βλέμμα κι αν χωρά τόσο ο νους δεν βάζει για τη σπουδαία ιστορία της.

Η σύντομη λογοτεχνική αφιέρωση σ' αυτή την Κορώνη από τον συγγραφέα συμπληρώνεται από τέσσερις χαρακτηριστικές γκραβούρες (χρονολογημένες από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα). Την πολυτελή έκδοση της κασετίνας (σκληρό εξώφυλλο) συνοδεύει το DVD με απεικονίσεις της σύγχρονης πόλης από τον φακό του φωτογράφου Σπύρου Κατωπόδη, υπό τη συνοδεία ήχων από τo έργο “Quattro Staggioni” του Antonio Vivaldi.

* Η έκδοση είναι τετράγλωσση: στα ιταλικά (από τον Maurizio De Rosa), τα γερμανικά (από την Birgit Hildenbrand) και τα αγγλικά (από τη Vivien Nilan).

Κεντρική διάθεση: Χρυσοβαλάντη Λευτάκη, βιβλιοπωλείο “Χαρτί και Μολύβι”, Κορώνη Μεσσηνίας, τηλ.: 0030-27250 22720, e-mail: editor@e-poema.eu

Χωρίς λόγια (αφορισμός-αποκάλυψη)

2011-07-28T10:09:00.004+03:00

Il condannato (ritratto di Daniela Astone)

Τα φτερουγίσματα ανάμεσα στις σκιές είναι σημάδι θεϊκό.

Χωρίς λόγια (αφορισμός-παραίτηση)

2011-07-27T12:21:00.003+03:00

Pat Andrea

Καταπίνω την ανάσα σου για να συνεχίσω να ζω.

Χωρίς λόγια (αφορισμός-απόφανση)

2011-07-26T15:59:00.003+03:00

Lucian Freud (1922-2011)

Δικαιούσαι να λησμονείς μόνο μία φορά.

Χωρίς λόγια (αφορισμός-ερώτημα)

2011-07-25T15:27:00.002+03:00

foto di Juan Rulfo

Οι λέξεις απαλαίνουν τον πόνο ή τον έρωτα;...

Τα δημώδη, τα σύγχρονα

2011-07-19T12:34:00.006+03:00

Απεικόνιση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και του Γεώργιου Σφραντζή

Μελετώντας τα δημώδη άσματα, αυτά τα ξεχασμένα ποιήματα που ελεύθερα μετεωρίζονται στη νεοελληνική γραμματεία, αντιλαμβάνεται κανείς τη δύναμη της γλώσσας και την εμβρίθεια του πνεύματος από εκείνους τους ανώνυμους ή επώνυμους -μυθικούς είτε εμπράγματους- εμπνευστές τους.

Γιατί κάθε στίχος τους κρύβει ανάσες, σιγανές ή βαθιές, και αποκαλύπτει την αφή της Ιστορίας - οι άνθρωποι που τα τραγούδησαν, οι ρίμες που ταίριαξαν κι ανακατεύθηκαν, οι μελωδίες που γεννήθηκαν, οι συντεταγμένες του χρόνου και των συμβάντων που τα σπινθήρισαν.

Είναι ακόμη, το πιο εύγονο, η μυστική σχέση ανάμεσα στη φωνή και τη λάμψη των παλιών λέξεων: ακούγονται ολοκάθαρες και γοητευτικές, μαγνητίζουν την εικόνα, αναδεύουν τη νοσταλγία για μιαν εσωτερική διάσταση δυσπροσέγγιστη και απόμακρη.

Τα δημώδη άσματα οδηγούν μέσα απ' όλα τα μονοπάτια του λόγου στο μέλλον...

Εκεί που πας πουλάκι μου να μη με λησμονήσεις / μόνο να με παρηγοράς με το χαμόγελό σου, / αλαργινό και άσβεστο ώσπου να σ' ανταμώσω πάλι

(προορισμός), ένα σύντομο διήγημα στο "Πλανόδιον"

2011-07-12T14:18:00.002+03:00

Cavo Gallo, Coron (foto d'Evi Ruvali)

Συμμετοχή στην ανθολογία σύντομου διηγήματος ("Μπονζάι") που δημοσιεύεται στο περιοδικό Πλανόδιον: http://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/2011/07/08/vasilis-rouvalis-proorismos/

Ποίηση και ποίηση

2011-07-05T14:59:00.004+03:00

Δεν είναι οι άγγελοι απ' τη γενιά των σπουργιτιών ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ

Ποίηση και ποίηση

εφημ. Αυγή, 5/7/2011

Του Βασίλη Ρούβαλη

* Κάθε εποχή δημιουργεί τα πρότυπα και τα αντισώματά της. Στη σημερινή συγκυρία, την πολλαπλώς αφηγούμενη ως «κρίση», ο ποιητικός λόγος απαιτείται να δώσει ένα στίγμα, να διαμορφώσει ένα πνευματικό -όχι ιδεολογικό- ανάχωμα στην ορολογία της τρέχουσας πολιτικής. Από κάθε πλευρά ακούγεται το ερώτημα για τη στάση των δημιουργών, εν προκειμένω των ποιητών, έναντι του κάθε είδους Μνημονίου, αλλά και της εν εξελίξει κοινωνικής ανισορροπίας. Εκ των προτέρων πρέπει να επισημανθεί η απουσία κάθε πεδίου καίριας αναφοράς των εκπροσώπων της ελληνικής ποίησης ως προς τα γεγονότα, τις χωροχρονικές συντεταγμένες, που προαπαιτούν σχολιασμό, αν όχι δραστική παρέμβαση, λόγω της σφοδρότητας και επιδραστικότητάς τους. Επομένως, οι Έλληνες ποιητές, όλοι όσοι δεν περιορίζονται στο «ιδιωτικό τους όραμα» αυτοβαυκαλιζόμενοι και όλοι εκείνοι που δεν «βολεύτηκαν» στις δάφνες τους συγκυριακά, δεν έχουν πρόσβαση στο θέατρο των. επιχειρήσεων και των επιχειρημάτων στον παρόντα ιστορικό χρόνο. Ως εκ τούτου, οι όποιες παρεμβάσεις από «32» ή άλλους πνευματικούς ανθρώπους είναι αυτόχρημα δικαιολογημένες για την απουσία ή τον εξοβελισμό των ποιητών από τους υπογράφοντες κείμενα και διακηρύξεις, από τη μιντιακή αναφορά και την εδραίωση της ευρύτερης άποψης για το ποιοι είναι οι διανοούμενοι και ποιοι δεν είναι, όπου ο γνώμονας ορίζεται από τις απαραίτητες «γνωριμίες» στο σύστημα... Διαβάζοντας το κείμενο-μονόλογο του Μανόλη Αναγνωστάκη (σελ.: 99, τιμή: 7 ευρώ, Πατάκης, 2011) αρκεί κανείς να υποσημειώσει μια σειρά από σκέψεις του ποιητή οι οποίες αναγόμενες στα του παρόντος θα διεγείρουν μια σειρά από ερωτήματα: πρέπει η τέχνη να εκφράζει την εποχή της, να 'ναι δηλαδή στρατευμένη, είτε να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα αρνούμενη τουλάχιστον την ουδετερότητά της; Ας μη διαφεύγει η πραγματικότητα του ποιητή ως πολίτη κι ως ατομική μονάδα στο συλλογικό γίγνεσθαι. Ανάλογα, μπορεί να τεθεί το ζήτημα της χρησιμοθηρίας, όπου αν μη τι άλλο στο παρελθόν έχει αξιοποιηθεί ο ποιητής ως υποκινητής ή κατευναστής της εξέλιξης ερήμην της δικής του θέλησης. Σε κάποιο σημείο του μονολόγου του ο Αναγνωστάκης σημειώνει χαρακτηριστικά: «τα πολιτικά ποιήματα, που συνήθως είναι δραματικά, νομίζω πως θα έπρεπε να κλίνουν προς τη σάτιρα. Να είναι πολιτικά και σατιρικά ταυτόχρονα. Ένα τέτοιο πράγμα μας λείπει», δηλώνοντας κατ' αυτόν τη δεδομένη παρουσία των ποιητών στο γίγνεσθαι αλλά και εννοώντας, φευ, τους πολλαπλούς τρόπους παρέμβασης, τη διατύπωση και διασπορά ιδεών για ένα αύριο με θετικό πρόσημο. (Παρεμπιπτόντως, ετούτη η μικρή έκδοση αξίζει να διαβαστεί και να ξαναδιαβαστεί από τους ενασχολούμενους με τον ποιητικό λόγο μόνον και μόνον διότι ανάμεσα στα λόγια του ποιητή μπορούν να διαγνώσουν την αγωνία και το βάλσαμο της ποίησης).

* Κατ' αναλογίαν με τις παραπάνω επισημάνσεις, οφείλει κανείς να σταθεί σε μια πολύ ενδιαφέρουσα έναρξη ενασχόλησης ενός νέου ποιητή με την έκδοση ποιητικών βιβλίων. Πρόκειται για την εκδοτική πρωτοβουλία του Σωτήρη Σελαβή, ο οποίος δημιούργησε τον οίκο «Περισπωμένη» με την πρόθεση να συνεισφέρει αιχμές στη βιβλιογραφία της ποίησης με άξονα τις αισθητικές επιλογές του. Πρώτη έκδοση αποτελεί το εμβληματικό έργο «Οι ελεγείες του Ντουίνο» του Ράινερ Μαρία Ρίλκε (σελ.: 176, τιμή: 15 ευρώ), με τη φιλοδοξία να προσδώσει στο έργο μια μεταφραστική προσέγγιση ικανή να ξεκλειδώσει το κειμενικό περίβλημα αλλά και να επιφωτίσει τον λυρικό στοχασμό του δημιουργού του. Οι συγκεκριμένοι ποιητικοί μονόλογοι του Ρίλκε αποσαφηνίζουν την ανθρώπινη αγωνία και την αναδίπλωση της κοινωνίας ύστερα από την εμπειρία ενός σπαρακτικού πολεμικού δράματος που ισοπέδωσε την ατομική αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στη λήθη, τη θεϊκή πλάνη, την περιοχή μεταξύ έρωτα και θανάτου, την πραγμάτωση του μέλλοντος ως διαρκές παρόν. Όπως επισημαίνεται από τον ποιητή και δοκιμιογράφο Κώστα Κουτσουρέλη στο εύχυμο και κατατοπιστικό επίμετρό του, το έργο αυτό αποτελεί ένα θρηνητικό τραγούδι που ωστόσο τέμνει το φως στη θετική όψη της ζωής. Γι' αυτό ακριβώς πρέπει να επισημανθεί η άμεση, επιδραστική συνεισφορά του στην «ανάγνωση» του σημερινού παρόντος και -γιατί όχι;- να λάβει διδακτικό χαρακτήρα ή έστω να θεωρηθεί μια συμβολή-παραίνεση απέναντι στην τρέχουσα επισφαλή πραγματικότητα του κόσμου. Οι «Ελεγείες» αποτελούν, επιπλέον, όσον αφορά την περίπτωση της παρουσίας της «Περισπωμένης» στη σύγχρονη ελληνική γραμματεία, μια συμβολική έναρξη για τη στοιχειοθέτηση ενός ιδιαίτερα απαιτητικού αλλά και προσοδοφόρου καταλόγου βιβλίων, όπου αν μη τι άλλο ενισχύει την αισιοδοξία για τα ποιητικά πράγματα.

Πηγή: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=626247

Eugenio Montale, opinioni...

2011-07-05T02:13:00.005+03:00

ΕUGENIO MONTALE

Γνώμες

Δεν έγινε ποτέ γνωστό εάν η ζωή

είναι αυτό που ζει ή αυτό που πεθαίνει.

Κατόπιν όμως δεν θ ' άξιζε να το μάθει κανείς

δεδομένου ότι αξίζει το απίθανο.

Eάν ειπωθεί ότι η ζωή είναι μια πραγματικότητα,

η ύλη είναι απλώς ένα τεράστιο ψέμα,

κι ακόμη πιο αφελές είναι να γίνει πιστευτός ο καπνός

που εξατμίζει, ή απομακρύνει, κάθε άλλον καπνό.

Μα όχι, λέει ο Καλπούρνιος, είναι μόνον ένας ήχος

ποτέ πριν ακουσμένος καθώς δεν υπάρχει

στον δικό μας αέρα παρά σ’ εκείνου. Και δεν υπάρχει λέξη

μήτε γραπτό όπου λείπει ο αέρας.

Opinioni

Non si e mai saputo se la vita

sia cio che si vive o cio che si muore.

Ma poi sarebbe inutile saperlo

ammesso che sia utile l'impossibile

Se dire che la vita e’una sostanza,

una materia e’mera cantafavola,

anche piu’stolto e’crederla una fumata

che condensa, o rimuove, ogni altro fumo.

Ma no, dice Calpurnio, e’appena un suono

mai pronunziato perche’ non e’nell’aria

nostra, ma nella sua. E non c’e’ nome

neppure scritto dove l’aria manca.

[da Diario del '72, Mondadori editore - trad.: Silio D'Aprile/Βασίλης Ρούβαλης]

Εν αρχή ην οι "Αγανακτισμένοι"...

2011-07-02T19:15:00.007+03:00

(φωτό: "Αυγή")

Στο μάτι του παρόντος κυκλώνα οι εξελίξεις είναι ευθύτερες και ουσιαστικές: η σύγχρονη ιστορική στιγμή θα καταγραφεί ως απαρχή ενός επόμενου κύκλου >>> Οι "Αγανακτισμένοι" της πλατείας Συντάγματος χαρακτηρίζονται εκ του όντος πολιτική πράξη - τόσο το σύμβολο της συγκεκριμένης και στιγματισμένης πλατείας για τον νεότερο Ελληνισμό όσο και καθ' εαυτό το γεγονός της κατά μέτωπον δυσαρέσκειας απέναντι στο ημιθανές (όσο και αλαζονευόμενο) σύστημα εξουσίας από το τέλος του Εμφυλίου έως σήμερα >>> Η δυναμική αυτής της παρέμβασης, αρχικά αφελώς αισιόδοξης κι εν συνεχεία επιφορτισμένης με επιβαλλόμενες ερωταποκρίσεις έναντι των θεσμών και των πολιτικών πρακτικών, μέλλει να διαφανεί στη συνέχεια της ελληνικής κοινωνίας αλλά και της πανευρωπαϊκής πορείας >>> Το πρόταγμα δεν θα χαθεί έστω κι αν μετά την "Πέμπτη της ντροπής" εξατμίστηκε η εικόνα της αυθορμησίας και του ειρηνικώς διατυπωμένου δικαίου επί των επονείδιστων >>> Η τωρινή κατάσταση, η μετά την ψήφιση του λεγόμενου εφαρμοστικού νόμου, θα διανύσει τη διαδρομή της στο χωροχρονικό φόντο >>> Επονται αλλαγές, αργά ή γρήγορα, οι οποίες ενδεχομένως -προς το παρόν- αποποιούνται από άπαντες... >>> (Εξυπονοείται η σύνδεση όλων των σχετικών δεδομένων με τη διεθνή πραγματικότητα) >>> Τα επόμενα βήματα αφήνουν κιόλας τα ίχνη τους στα ίδια αυτά χώματα...

New York Times: η Ελλάδα ενώπιον κάθε νέας πορείας...

2011-07-01T09:44:00.004+03:00

Αναπαραγωγή από την αμερικανική εφημερίδα, με την ενδιαφέρουσα οπτική του γνωστού ιστορικού Μαρκ Μαζάουερ:

Democracy's Cradle, Rocking the World By MARK MAZOWER Published: June 29, 2011

YESTERDAY, the whole world was watching Greece as its Parliament voted to pass a divisive package of austerity measures that could have critical ramifications for the global financial system. It may come as a surprise that this tiny tip of the Balkan Peninsula could command such attention. We usually think of Greece as the home of Plato and Pericles, its real importance lying deep in antiquity. But this is hardly the first time that to understand Europe's future, you need to turn away from the big powers at the center of the continent and look closely at what is happening in Athens. For the past 200 years, Greece has been at the forefront of Europe's evolution.

Ιn the 1820s, as it waged a war of independence against the Ottoman Empire, Greece became an early symbol of escape from the prison house of empire. For philhellenes, its resurrection represented the noblest of causes. "In the great morning of the world," Shelley wrote in "Hellas," his poem about the country's struggle for independence, "Freedom's splendor burst and shone!" Victory would mean liberty's triumph not only over the Turks but also over all those dynasts who had kept so many Europeans enslaved. Germans, Italians, Poles and Americans flocked to fight under the Greek blue and white for the sake of democracy. And within a decade, the country won its freedom.

Over the next century, the radically new combination of constitutional democracy and ethnic nationalism that Greece embodied spread across the continent, culminating in "the peace to end all peace" at the end of the First World War, when the Ottoman, Hapsburg and Russian empires disintegrated and were replaced by nation-states.

In the aftermath of the First World War, Greece again paved the way for Europe's future. Only now it was democracy's dark side that came to the fore. In a world of nation-states, ethnic minorities like Greece's Muslim population and the Orthodox Christians of Asia Minor were a recipe for international instability. In the early 1920s, Greek and Turkish leaders decided to swap their minority populations, expelling some two million Christians and Muslims in the interest of national homogeneity. The Greco-Turkish population exchange was the largest such organized refugee movement in history to that point and a model that the Nazis and others would point to later for displacing peoples in Eastern Europe, the Middle East and India. It is ironic, then, that Greece was in the vanguard of resistance to the Nazis, too. In the winter of 1940-41, it was the first country to fight back effectively against the Axis powers, humiliating Mussolini in the Greco-Italian war while the rest of Europe cheered. And many cheered again a few months later when a young left-wing resistance fighter named Manolis Glezos climbed the Acropolis one night with a friend and pulled down a swastika flag that the Germans had recently unfurled. (Almost 70 years later, Mr. Glezos would be tear-gassed by the Greek police while protesting the austerity program.) Ultimately, however, Greece succumbed to German occupation. Nazi rule brought with it political disintegration, mass starvation and, after liberation, the descent of the country into outright civil war between Communist and anti-Communist forces.

Only a few years after Hitler's defeat, Greece found itself in the center of history again, as a front line in the cold war. In 1947, President Harry S. Truman used the intensifying civil war there to galvanize Congress behind the Truman Doctrine and his sweeping peacetime commitment of American resources to fight Communism and rebuild Europe. Suddenly elevated into a trans-Atlantic cause, Greece now stood for a very different Europe - one that had crippled itself by tearing itself apart, whose only path out of the destitution of the mid-1940s was as a junior partner with Washington. As the dollars poured in, American advisers sat in Athens telling Greek policy makers what to do and American napalm scorched the Greek mountains as the Communists were put to flight.

European political and economic integration was supposed to end the weakness and dependency of the divided continent, and here, too, Greece was an emblem of a new phase in its history. The fall of its military dictatorship in 1974 not only brought the country full membership in what would become the European Union; it also (along with the transitions in Spain and Portugal at the same time) prefigured the global democratization wave of the 1980s and '90s, first in South America and Southeast Asia and then in Eastern Europe. And it gave the European Union the taste for enlargement and the ambition to turn itself from a small club of wealthy Western European states into a voice for the newly democratic continent as a whole, extending far to the south and east.

Αnd now today, after the euphoria of the '90s has faded and a new modesty sets in among the Europeans, it falls again to Greece to challenge the mandarins of the European Union and to ask what lies ahead for the continent. The European Union was supposed to shore up a fragmented Europe, to consolidate its democratic potential and to transform the continent into a force capable of competing on the global stage. It is perhaps fitting that one of Europe's oldest and most democratic nation-states should be on the new front line, throwing all these achievements into question. For we are all small powers now, and once again Greece is in the forefront of the fight for the future.

Mark Mazower is a professor of history at Columbia University.

Μολών λαβέ ή Ένδον σκάπτε;

2011-06-29T10:33:00.005+03:00

(φωτό: "Καθημερινή")

Το αυτοκαταστροφικό σκηνικό διαρκώς επεκτείνεται καταλαμβάνοντας όχι μόνον τη σκηνή και την ορχήστρα μα και μέρος του κοίλου... >>> Ετούτες οι ιστορικές στιγμές είναι πράγματι υπολογίσιμες για εκείνον τον μελλοντικό ερευνητή που θα σκύψει φιλομαθώς στην κατάσταση της συγχρονικής πραγματικότητας του ελληνισμού >>> Κι όντως, οι "πρωταγωνιστές" του μίσους και του χάους δεν δικαιούνται να εγγραφούν στην Ιστορία >>> (Το χθεσινό γιουχάρισμα στην οργανωμένη λεγεώνα του ΠΑΜΕ, όταν αποχωρούσε αστειωδώς με τα σημαιάκια της, είναι μία από τις απολαυστικότερες στιγμές αντίδρασης των πραγματικών αγανακτισμένων αυτής της κοινωνίας) >>> Ο κύκλος παραμένει ανοιχτός... >>> Η τιμωρία επέρχεται, πάντοτε... >>> Ενώ η βία είναι εκείνη που θα οδηγήσει τις εξελίξεις έως την κάθαρση (όπως την εννοούσαν οι αρχαίοι τραγικοί ποιητές)...

Τανκ, κοινοβουλευτισμός, εθνικές ελπίδες...

2011-06-27T10:25:00.005+03:00

«Επειδή βλέπω ότι είναι αδύνατον πλέον να εμπιστευώμεθα εις τον κοινοβουλευτισμόν, διά τούτο απεφάσισα ν’ αλλάξω την μέχρι τούδε πορείαν μου. Εις το εξής στηρίζομαι εις την εμπιστοσύνην του στρατού, όστις αποτελεί την νησίδα των εθνικών ελπίδων»

Θεόδωρος Πάγκαλος, 1925

...προς μια ολοκληρωμένη Ευρωπαϊκή Ενωση;

2011-06-24T14:07:00.003+03:00

[αναδημοσίευση από το "Βήμα": http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=407741&h1=true]

Ανοιχτή επιστολή προσωπικοτήτων δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα ZEIT - Online με τίτλο «'Για μια στενότερη πολιτική Ένωση'» και υπότιτλο «Στην κρίση της Ευρώπης, η πολιτική πρέπει να πάρει και πάλι το τιμόνι στα χέρια της, αντί να αντιδρά απλώς συνέχεια. Ανοιχτή επιστολή κατά των συνεχώς νέων πακέτων λιτότητας και υπέρ μεγαλύτερης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» (Η επιστολή υπογράφεται από εξέχουσες προσωπικότητες: πολιτικούς, οικονομολόγους, φιλοσόφους κ. ά.).

Η κρίση στην Ευρωζώνη αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και μέχρι τώρα η ΕΕ δεν τη χειρίστηκε καλά. Για πάρα πολύ καιρό οι φορείς λήψης αποφάσεων απλώς αντιδρούσαν στις εξελίξεις, αντί να ελέγξουν ενεργά τις βασικές αιτίες της κρίσης.

Αυτή η μορφή ad hoc πολιτικής υπονόμευσε την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Οδήγησε σε σύγχυση και δυσπιστία μεταξύ των ευρωπαίων πολιτών. Πρέπει να αλλάξουμε αυτόν τον τρόπο προσέγγισης. Η πολιτική ηγεσία πρέπει να αποκατασταθεί, για να αποτρέπει και περαιτέρω ζημία.

Καλούμε όλους τους ευρωπαϊκούς φορείς λήψης αποφάσεων να υιοθετήσουν ξανά μια πολιτική ατζέντα και να επεξεργαστούν ένα μελλοντικό σχέδιο για μια επιτυχημένη και ενωμένη Ευρώπη. Χρειαζόμαστε μία αξιόπιστη νέα πρόταση για οικονομικές μεταρρυθμίσεις και ανάπτυξη, στην οποία θα μπορέσουν να συναινέσουν όλοι οι Ευρωπαίοι - στο Βορρά όπως στο Νότο. Αυτό που δεν χρειαζόμαστε, είναι συνεχώς νέα πακέτα μέτρων λιτότητας, τα οποία δεν δημιουργούν ούτε εμπιστοσύνη ούτε οικονομική και κοινωνική αειφορία.

Χρειαζόμαστε νέους και αποτελεσματικούς οικονομικούς κυβερνητικούς μηχανισμούς, προκειμένου να διορθωθούν οι θεσμικές ελλείψεις της Ευρωζώνης και να προωθηθεί ο στενότερος συντονισμός της δημοσιονομικής πολιτικής. Η νομισματική ένωση δεν λειτουργεί χωρίς μια στενότερη πολιτική ένωση. Αυτό πρέπει να αναγνωριστεί και να εφαρμοστεί, αντί να ρισκάρουμε την κατάρρευση της Ευρωζώνης. Μία τέτοια κατάρρευση θα συνεπαγόταν απρόβλεπτο πολιτικό και οικονομικό κόστος.

Ανησυχούμε για την παρούσα κατάσταση της Ευρωζώνης - ιδιαίτερα λόγω της μακροπρόθεσμης βλάβης, που θα μπορούσε να προκύψει. Μόνο μια συνειδητή νέα πολιτική μπορεί να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη στη δημοσιονομική σταθερότητα της νομισματικής ένωσης και στο μέλλον της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Είναι καιρός να αλλάξουμε πορεία και να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση.

Οι υπογράφοντες:

Giuliano Amato (πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας), Zygmunt Bauman (Leeds University), Ulrich Beck (Ludwig - Maximilians - Universität, Μόναχο), Peter Bofinger (Julius - Maximilians - Universität, Βύρτσμπουργκ), Stefan Collignon (Scuola Superiore Sant'Anna, Πίζα), Alfred Gusenbauer (πρώην ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας), Jürgen Habermas (γερμανός φιλόσοφος ), David Held (London School of Economics), Gustav Horn (Ινστιτούτο Μακροοικονομίας και Οικονομικής Έρευνας, Ντίσελντορφ), Bernard-Henri Lévy (Γάλλος φιλόσοφος), Roger Liddle (Βουλή των Λόρδων και πρόεδρος του Policy Network), David Marquand (Oxford University), Henning Meyer (London School of Economics), Kalypso Nicolaidis (Oxford University), Jan Pronk (ISS, Χάγη, και πρώην Ολλανδός Υπουργός Ανάπτυξης), Poul Nyrup Rasmussen (πρώην πρωθυπουργός της Δανίας και πρόεδρος του κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών PES), Maria Joao Rodrigues (Université Libre de Bruxelles και Lisbon University Institute), Martin Schulz (πρόεδρος της σοσιαλιστικής κοινοβουλευτικής ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), Gesine Schwan (Humboldt-Viadrina School of Governance, Βερολίνο).

Εξοστρακισμός κι απώθηση

2011-06-22T13:46:00.007+03:00

(φωτό: www.slap.gr)

Η χθεσινή συγκέντρωση των "Αγανακτισμένων" στο Σύνταγμα πρέπει να συνυπολογιστεί με το "παιχνίδι" μεταξύ των κομμάτων εντός της Βουλής (για την περίφημη "ψήφο εμπιστοσύνης"), μεταξύ των δανειστών και των πολιτικάντηδων της ευρωζώνης, μεταξύ των εβραϊκών και άλλων συμφερόντων "οίκων κεφαλαιακής ανοχής" στη συγκεκριμένη συγκυρία >>> Κανένας δεν γνωρίζει το τι μέλλει γενέσθαι: με ή χωρίς Μεσοπρόθεσμο, η διάθλαση προς μια νέα Αργεντινή, η διάσπαση του κοινωνικού ιστού, η επιβίωση και επανεπιβολή του συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος, η καθυπόταξη της σημερινής γόνιμης γενιάς αποστερώντας κάθε ελπίδα, προσδοκία, προεργασία για το αύριο (ως όφειλε και ως επράχθη για όλες τις προηγούμενες γενιές, εξάλλου) >>> Περπατώντας ανάμεσα στους ομηλίκους -λίγο πάνω και λίγο κάτω στη διαφορά ηλικίας- και συνομιλώντας με αγνώστους ή φίλους, ενεργούς είτε ανέργους, παραμένει στα πρόσωπα όλων η αίσθηση της αναγκαίας αλλαγής >>> ...μια λέξη φορτισμένη συγκινησιακά με παρελθοντικές φλυαρίες (βλέπε παπανδρεϊκό λαϊκισμό) η οποία ωστόσο επιβάλλεται να έχει μιαν άλλη χροιά >>> Πολιτική ωριμότητα από τους λεγόμενους και δηλούντες πολιτικούς, συνεννόηση με πρόσημο εθνικό από τους λεγόμενους κοινωνικούς εταίρους, ρεαλιστική τοποθέτηση της κοινής γνώμης απέναντι στην επικείμενη άβυσσο μιας χρεοκοπίας >>> Ερώτηση-αναρώτηση προς τους εκλεγμένους βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο: όταν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες (ο αρχαιοελληνικός "δήμος") σε χλευάζει με κάθε τρόπο καθημερινά, δεν έχεις την ελάχιστη εσωτερική συναίσθηση της εντροπίας, τη λαϊκώς αποκαλούμενη "τσίπα", ώστε να δηλώσεις παραίτηση-απομάκρυνση; Ή έστω να αποδεχθείς την ετυμηγορία του εξοστρακισμού όταν η δημοκρατία δεν εξυπηρετείται, δεν εκφράζεται, δεν προστατεύεται με τα διάφορα φράγματα που στήνεις απέναντι στους έχοντες δικαίωμα ψήφου σ' αυτή την κοινωνίας;... >>> Παρακολουθώντας την ονομαστική ψηφοφορία από το Κανάλι της Βουλής, χθες αργά το βράδυ, με ένθετες τις πικάντικες ιστοριολογίες των συνήθων πρωταγωνιστών, διασφαλίστηκε -οριστικά προφανώς- η πεποίθηση (εν αμφιβόλω έως στιγμής) ότι ετούτοι οι άνθρωποι διάγουν σ' ένα δικό τους, παράλληλο Σύμπαν... >>> Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πιο κυνική και επομένως πιο άγρια για αμφότερες τις πλευρές...

Ποίηση και ποίηση

2011-06-21T16:28:00.004+03:00

Δες, ζω. Από τι; Μήτε η παιδική ηλικία μήτε το μέλλον λιγοστεύουν... RAINER MARIA RILKE (ΑΠΕ)

εφημερίδα "Αυγή", 21 Ιουνίου 2011

Του Βασίλη Ρούβαλη

* Η τέχνη της ποίησης δικαιούται την αυτοαναφορικότητα από τους μύστες της. Ετούτο πρεσβεύει ομάδα ποιητών που έκρινε την αναγκαιότητα της ίδρυσης ενός «Κύκλου Ποιητών» με στόχους απτούς, συγκεκριμένους και ευδόκιμους. Οι ποιητές Αναστάσης Βιστωνίτης, Γιώργος Μπλάνας και Ντίνος Σιώτης, συγκεκριμένα, εξέδωσαν πρόσφατα μιαν ενημέρωση προς τα μέλη της λογοτεχνικής κοινότητας διατυπώνοντας αρχές και αιτιολογώντας τις προθέσεις τους με κοινό άξονα τη δράση που προτίθενται να αναλάβουν. Η πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό βρίσκει έκφραση στην προκείμενη πρωτοβουλία ως ζητούμενο: η ποίηση παραμένει ο «φτωχός συγγενής» στο συγγραφικό κι εκδοτικό γίγνεσθαι, απωθεί τη μιντιακή δημοσιότητα ωσάν αποκρουστική φιγούρα, είναι η προφανής απούσα των εφημεριδικών τίτλων παρότι το έργο των δημιουργών αγγίζει υψηλά, εάν όχι υψηλότερα, επίπεδα στην έξωθεν καλή μαρτυρία της ελληνικής πνευματικής, καλλιτεχνικής ζωής.

Οι τρεις ποιητές επιδιώκουν, αν μη τι άλλο με τη δική τους σύμπραξη και αυτόβουλη παρουσία, να βοηθήσουν ενεργά «...στην προσπάθεια να βγει η ποίηση από το περιθώριο, το έργο των ίδιων να γίνει γνωστό στο κοινό και να δημιουργηθεί μια κοινότητα δημιουργών όπου οι ποιητές, παλαιότεροι και νεότεροι, θα μπορούν να συναντούν τους ομοτέχνους τους, να ανταλλάσσουν απόψεις, να διαβάζουν τα έργα τους και να επικοινωνούν μέσω των εκδηλώσεων και των πρωτοβουλιών του Κύκλου Ποιητών με τους αναγνώστες...».

Η επόμενη σκέψη που έρχεται στο μυαλό, είναι η αισθητή βιασύνη στην «ελέω Μούσας μοναρχία» που διαφαίνεται στα λεχθέντα της συγκεκριμένης λέσχης καθώς, ήδη εν τη γενέσει της, αφήνει την εντύπωση μιας επιλεκτικά διαμορφωμένης λίστας ποιητών αλλά και μιας συμβατικής, κλειστής ομάδας ανθρώπων που θα αποφασίζουν -με τις όποιες, πάμπολλες συνήθως, αδυναμίες και προσωπικές εμπάθειες ή συμπάθειες του ποιητικού λόμπι- για το ποιοι είναι άξιοι (βλ. ποιοι τηρούν τις προδιαγραφές) να συμμετάσχουν στις δράσεις του «Κύκλου Ποιητών», να συμπεριέχονται στους βασικούς στόχους του, να κινηθούν ευεργετικά ως μέλη της εντός κι εκτός συνόρων. Αξίζει να σημειωθεί, παρενθετικά, πως βεβαίως αυτοί οι στόχοι του «Κύκλου Ποιητών» είναι εύλογοι κι εφικτοί: δημιουργία ψηφιακών αρχείων και λειτουργία ιστολογίου στο Διαδίκτυο, επαφή και συνεργασία με ξένους ποιητές, διοργάνωση φεστιβάλ με πρωταγωνιστή τον ποιητικό λόγο, έκδοση σχετικών εντύπων, αναζήτηση τρόπων για την ισότιμη διανομή ποιητικών συλλογών στα βιβλιοπωλεία, συνεργασία με καλλιτέχνες από διαφορετικούς χώρους όπως μουσική και θέατρο, απόδοση τιμητικών διακρίσεων σε τακτά διαστήματα. Εάν μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα από τα ανωτέρω, το γεγονός παρουσιάζει πλεονεκτήματα όσο και μειονεκτήματα.

Ήδη, ωστόσο, η Εταιρεία Συγγραφέων έσπευσε να προειδοποιήσει άπαντες για τον κυρίαρχο ρόλο της σε σωματειακό επίπεδο παρότι στην ιδρυτική διακήρυξη του «Κύκλου Ποιητών» δηλώνεται ξεκάθαρα η μοναδική μέριμνα για την προώθηση και προαγωγή της ποιητικής τέχνης, και μόνον. Συνάμα, η δημιουργία ενός ακόμη λογοτεχνικού σωματείου δεν είναι δυνατόν παρά να σταθεί ωφέλιμα για τους ίδιους τους λογοτέχνες με μοναδική προϋπόθεση την ουσιαστική συνεισφορά στην τέχνη του λόγου. Πιο λιανά... εάν κι εφόσον ο «Κύκλος Ποιητών» δεν εξελιχθεί σε εφαλτήριο προώθησης προσώπων ή συγκεκριμένων συντεχνιακών παραγοντισμών αλλ' αντιθέτως εφαρμόσει ένα σχέδιο (χάρη στα 15 άρθρα του καταστατικού του) πραγματικής αναθεώρησης της ποιητικής τέχνης στο ευρύτερο κοινωνικό-πολιτιστικό πλαίσιο, τότε έχει καλώς. Κι όλα τούτα συμβαίνουν εν μέσω μιας συνολικής κρίσης αξιών στην ελληνική κοινωνία (όπου σαφώς οι ποιητές συμμετέχουν κι επηρεάζονται) και σε μια εν εξελίξει αλλαγή πορείας του σύγχρονου στοχασμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Διότι, κακά τα ψέματα, το προαπαιτούμενο για ό,τι προτείνεται ή ενεργοποιείται σ' αυτό το ιστορικό μεταίχμιο είναι η σύνεση, ο γόνιμος αναστοχασμός, η διερεύνηση των δεδομένων και των μεταβλητών που θα συνθέσουν το αυριανό νόημα της ποιητικής τέχνης.

* Ένα επόμενο βήμα, όχι τυχαίο ή τυχάρπαστο, για τον λόγο της ποίησης αποτελεί η αξιοποίηση της ήδη υπάρχουσας και κυρίαρχης τεχνολογίας (γιατί η νέα τεχνολογία δεν έχει ακόμη γνωστοποιηθεί προφανώς σε καταναλωτικό επίπεδο). Εάν κάποιοι ποιητές, αν μη τι άλλο φοβικοί απέναντι στα νέα εργαλεία που προσφέρει ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, το Διαδίκτυο και οι συσκευές ήχου-εικόνας-επικοινωνίας, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι έρχεται το... τέλος της τέχνης τους ακριβώς επειδή αγνοούν τους τρόπους αξιοποίησής τους, η πραγματικότητα τους διαψεύδει καταφανώς. Μία ακόμη εκδοχή ετούτου προσφέρει ο ιστορικός εκδοτικός οίκος Faber & Faber όπου προτείνει στους αναγνώστες ποίησης μια... προωθημένη επαφή με την «Έρημη Χώρα» του Τόμας Σ. Έλιοτ. Οι συνεργάτες του παρουσίασαν μια ψηφιακή έκδοση του εμβληματικού βιβλίου όπου συνδυάζεται το κείμενο με ηχογραφημένες και κινηματογραφημένες αναγνώσεις (από την ηθοποιό Φιόνα Σο, αλλά και απαγγελίες από τον ίδιο τον Έλιοτ, τον Τεντ Χιουζ και άλλους), βίντεο - ντοκιμαντέρ με ανάλυση των παραμέτρων του έργου από ειδικούς ερευνητές - φιλολόγους (σε συνεργασία με το BBC), ηλεκτρονικές σημειώσεις-επεξεγήσεις ανά στίχο, ηλεκτρονική απεικόνιση του χειρογράφου του ποιητή με όλες τις υποδείξεις που είχε κάνει ο Εζρα Πάουντ.

Οι διαμαρτυρόμενοι "πνευματικοί άνθρωποι" και λοιποί επίκαιροι...

2011-06-20T15:04:00.005+03:00

Τα πράγματα είναι απλά οπόταν η οδός είναι αδιέξοδος >>> Η κοινωνική αναταραχή επισκιάζει, προς ώρας, την πολιτισμική ύφεση >>> Οι ειδήσεις με τη μορφή καταιγισμού δηλώσεων (από απίθανους πολιτίσκους ανά την Ευρώπη κ.λπ. κ.λπ.) για ευρώ, οικονομοτεχνικές αναδιαρθρώσεις και ασφάλιστρα κινδύνου, πλήττουν ελάχιστα την πεποίθηση για τον ουσιώδη παραγκωνισμό της τέχνης από τα δρώμενα εν γένει >>> Κι αλίμονο, οι ανά 30, 90 ή 100 "υπογράφοντες καλλιτέχνες και πνευματικοί άνθρωποι" τον αποτροπιασμό τους για τα καθέκαστα, δεν σημαίνουν τίποτε: όμοια με το ψάρι όπου τινάζεται έξω από το νερό, μα ξεψυχώντας δεν γνωρίζει πώς να κραυγάσει...

To αδιέξοδο που οδηγεί στην έξοδο...

2011-06-16T11:24:00.004+03:00

Διαβάζοντας τις δηλώσεις των επαγγελματιών της πολιτικής διαπιστώνει κάποιος, άμεσα, την πρακτική του κατευνασμού: μην αγγίζετε τη δημοκρατία, μην υπερβάλετε αντιδραστικά, μην υπαναχωρείτε από τα έργα και τις ημέρες του μεταπολιτευτικού μοντέλου εξουσίας... >>> Οι πραγματικοί κουκουλοφόροι ντύνονται με ακριβά κοστούμια >>> Οι εχθροί της δημοκρατίας είναι όλοι όσοι την επικαλούνται αλλά δεν τη βιώνουν καθημερινά >>> Η αληθινή Αριστερά δεν περνάει το κατώφλι κανενός "κοκκινωπού" κομματικού σχήματος >>> Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός παραμένει ζητούμενο ως αφετηρία - διότι ως τερματισμός αδυνατεί η ίδια η Ευρώπη να σχηματοποιηθεί αναλόγως - στην παρούσα ιστορική στιγμή >>> Η αθυροστομία και η αβελτηρία είναι οι καλύτεροι σύμβουλοι για τους επιβουλευόμενους τους θώκους >>> Οι Αγανακτισμένοι έχουν μέλλον: απ' εδώ θα ξεπηδήσει η απαραίτητη πνοή για τον επόμενο ορίζοντα...

Κατοχή-Πολυτεχνείο-Αγανακτισμένοι

2011-06-15T10:32:00.003+03:00

Συνειδητή επιλογή είναι η συμμετοχή στις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων κι όχι ενστικτώδης ή αυθόρμητη ενέργεια, υποστήριξε ο Μανώλης Γλέζος σε χθεσινή του συνέντευξη στον ρ/σ "Στο Κόκκινο 105,5". "Πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε αυτό επειδή συνεχώς ακούω να λένε οι αυθόρμητες κινητοποιήσεις στην πλατεία Συντάγματος. Θεωρώ ότι είναι η πιο συνειδητή ενέργεια που έχει γίνει από τόσο πολύ κόσμο από την εποχή της Κατοχής, από το Πολυτεχνείο" σημείωσε χαρακτηριστικά το ιστορικό στέλεχος της αριστεράς.

Αναλύοντας περαιτέρω τη σκέψη του, είπε ότι "όσοι δεν είχαν σχέση με αυτό το λαϊκό κίνημα, που έγινε δηλαδή χωρίς τη δική τους επινόηση, έμπνευση, εντολή, διαταγή, το ονόμασαν αυθόρμητο: Δηλαδή γίνεται μια προσπάθεια υποβιβασμού στο επίπεδο των ενστίκτων".

Και συνέχισε: "Όταν δηλαδή ο πολίτης εγκαταλείπει την καρέκλα του, την αδιαφορία του και σηκώνεται από την καρέκλα και πάει στην πλατεία να διαδηλώσει δίπλα τους συναδέλφους του, τους συντοπίτες του, στους συμπολίτες του, εναντίον των μέτρων που έχουν χαλκευτεί και εκτοξεύονται εναντίον του, δεν είναι 'συνειδητή' ενέργεια, 'είναι ενστικτώδης' και ενέργεια 'αυθόρμητη'".

Ο Μ. Γλέζος που την Παρασκευή θα μιλήσει στην πλατεία μετά από την πρόσκληση της λαϊκής συνέλευσης του Συντάγματος, αναφέρθηκε επίσης στον πολιτικό χαρακτήρα των κινητοποιήσεων, απαντώντας σε όσους υποστηρίζουν ότι δεν έχει πολιτικό στόχο:

"Όταν λένε ότι δεν θα φύγουμε αν δεν φύγει η κυβέρνηση, η τρόικα, το χρέος, δεν είναι πολιτικός στόχος αυτό; Τριπλός πολιτικός στόχος, συγκεκριμένος, άμεσος και κατά τη γνώμη όλων αυτός που απαιτεί ο τόπος. Να φύγει η κυβέρνηση, που σαν εντολέας της τρόικας μας δημιουργεί συνεχώς χρέη για να ξεπληρώνει τα χρέη".

[Αναδημοσίευση από την "Αυγή", 15/6/2011]

Επίκαιρος Cesare Pavese...

2011-06-09T12:58:00.005+03:00

(απόσπασμα από το ποίημα "Indifferenza")

Αναβλύζει αυτό το μίσος σαν δυνατός έρωτας

σε στιγμή θρήνου, και φαντάζει ασυγκράτητο.

Ζητάει πρόσωπο και σάρκα, σαν να ‘ταν ο έρωτας.

Πέθαναν η σάρκα του κόσμου και οι φωνές

που τραγουδούσαν, ένα τρεμούλιασμα σκεπάζει τα πράγματα -

όλη η ζωή εξαρτάται από μια φωνή...

:::

E' sbocciato quest'odio come un vivido amore

dolorando, e contempla se stesso anelante.

Chiede un volto e una carne, come fosse un amore.

Sono morte la carne del mondo e le voci

che suonavano, un tremito ha colto le cose;

tutta quanta la vita θ sospesa a una voce...

[μτφρ./trad.: Silio D'Aprile]

Τι ώρα να 'ναι τώρα;...

2011-06-06T23:51:00.004+03:00

Η οσφυοκαμψία της πολιτικής: ετούτη την ώρα ο πάλαι ποτέ ισχυρός άνδρας στο Μαξίμου του Αντρέα Παπαντρέου, κ. Ακης Τσοχατζόπουλος, επιδίδεται στο ήδη γνώριμο άθλημα της αλαζονείας στην αρένα του τηλεοπτικού Σκάι >>> Στο λεξιλόγιό του χωρούν οι όροι "λάδωμα", "ένοχοι", "λαμόγια", "πόρισμα", "σύμπτωσις", "χρηματοδότηση", "προμήθειες" και λοιποί καταδικαστέοι για εκείνον όταν, οπόταν, στεκόταν στα σκαλιά της Βουλής στις αρχές της δεκαετίας του '80 ως παλιό, έμπιστο και παντοδύναμο κομματικό στέλεχος >>> Η κατασυκοφάντηση είναι χρήσιμο προσωπείο, ένα εργαλείο επιβίωσης στην κανίστρα... >>> Ο κ. Τσοχατζόπουλος αναφέρθηκε, προ ολίγων λεπτών, στα εξιλαστήρια θύματα του πολιτικού κόσμου και φωτογράφισε το "σύστημα" που περνάει κρίση... >>> Αυτοειρωνεία; >>> Ωστόσο, η ηττοπαθής αυξομείωση της φωνής, το φθίνον περίγραμμα ενός παράδοξου βυζαντινισμού στο πρόσωπο αυτού του παλαιού πολιτικού, επιβεβαιώνουν την αντίληψη της κοινής γνώμης για τη γελοιότητα της σοβαροφάνειας... >>> Αξίζει να προβληθεί η εκπομπή "Νέοι Φάκελοι" από τον Σκάι, πάλι και πάλι, ως μάθημα δημοσιογραφικής αμεσότητας αλλά και ως πάθημα νεοελληνικής αβελτηρίας... >>> Ποιοι άραγε είναι διατεθειμένοι να πεισθούν εκ νέου; Πώς θα αντέξουν μια θλιβερή εικόνα ωσάν ετούτη;... Πόσο φθηνά κοστίζουν οι παλινωδίες; Ποια διαστροφή θα καλυφθεί από τη Δικαιοσύνη; Ποια η σκευωρία και ποια η απάτη;...

[Η συνέντευξη, απομαγνητοφωνημένη, εδώ: http://www.skai.gr/files/1/papaxelas-tsoxatzopoulos20110607.pdf]

Απαξίωση

2011-06-02T09:49:00.005+03:00

(φωτό από την "Καθημερινή")

Η άμεση δημοκρατία πεφρασμένη στα δύο επίπεδα μιας ιστορικής πλατείας >>> Η σοβαρότητα και το μέτρο, το καθαρό βλέμμα στον πολιτικό ορίζοντα της επερχόμενης γενιάς (αυτής των τριαντάρηδων και σαραντάρηδων...) στα ηνία της χώρας >>> Η συντεχνία των πολιτικών και η φοβία της ακύρωσης >>> ...εκ διαμέτρου αντίθετο το θράσος της μονομέρειας, η αλαζονεία της σύντομης αιωνιότητας, το ατσαλάκωτο ταμπεραμέντο που... "το σκάει με φακούς μέσα από τις φυλλωσιές του βασιλικού κήπου" >>> Η ανατροπή μέσα από την απαξίωση, κατ' αρχάς, θα απαλλάξει τη μικρή Ελλάδα από τη μεγάλη κρίση της: της οικονομικής προηγούνται η πολιτική και κοινωνική...

Ερώτηση προς φιλίστορες: Αραγε πώς θ' αντιδρούσαν πάλι ο μπαρμπα-Γιάννης Μακρυγιάννης και ο Αρης Βελουχιώτης απέναντι από το κτήριο των αειφόρων Ούνων;...

Εγκαίνια για το βιβλιοπωλείο-καφέ "Ποίηση και εγκλήματα"

2011-06-01T15:14:00.004+03:00

Ενας νέος χώρος για τους φίλους του ποιητικού λόγου στην Αθήνα αποτελεί ειδησάριο... >>> Ανάμεσα στις λοξές ενημερώσεις γύρω από τα οικονομικά αδιέξοδα, τη διασπάθιση της πολιτικής, το καθημερινό φάσμα της ανεργίας και της κοινωνικής παραδοξότητας, αλλά και γύρω από την επιδείνωση της ένδειας στην πνευματική "τροφή", στην ψυχαγωγία, στην εσωτερική ανάταση, δεν είναι λίγο να προτείνει κάποιος τη δική του αισιόδοξη ματιά -πλην "ακριβή" ως "ρίσκο" στην αγορά- στο αύριο αυτού του χωροχρόνου >>> Ο Σάμης Γαβριηλίδης, εκδότης του ομότιτλου οίκου, κάνει τη "διαφορά"... >>> ...εγκαινιάζοντας το βιβλιοπωλείο-καφέ "Ποιήματα και Εγκλήματα" (Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι) >>> Ο χώρος είναι αποτέλεσμα αισθητικής έμπνευσης και άποψης περί την τέχνη του βιβλίου >>> Τα εγκαίνια θα γίνουν αύριο και μεθαύριο >>> Περισσότερες πληροφορίες εδώ: http://www.gavrielidesbooks.gr/

Ποίηση και ποίηση

2011-05-31T19:11:00.004+03:00

Ποίηση και ποίηση

Δημοσίευση στην εφημ. Αυγή (31/5/2011)

Του Βασίλη Ρούβαλη

Όποτε οι ειδήσεις αναφέρουν την "αποδημία" ενός ποιητή (ή καλλιτέχνη εν γένει), ετούτο είναι επωφελές γεγονός για τη ροή του χρόνου και του τόπου, τις ζυμώσεις της σκέψης και της έκφρασης, την ουσία της τέχνης...

Ο Γιάννης Βαρβέρης υπήρξε ποιητής. Στάθηκε συνειδητά στο ύψος των λογοτεχνικών περιστάσεων κινούμενος απαρέγκλιτα στις συντεταγμένες της λεγόμενης "γενιάς του εβδομήντα". Η παρουσία του υπήρξε συγχρονική, εκ παραλλήλου, με τα προτάγματα των ομηλίκων του δημιουργών ενώ, σε καίριο βαθμό, ο ίδιος αποτέλεσε ιδιαίτερο καταλύτη και ρυθμιστή για το πεδίο αναζητήσεων της ελληνικής ποίησης στα μεταπολιτευτικά χρόνια.

Η ποίηση είναι πλάνη - είναι αυτό που γνώριζε καλά ο Γιάννης Βαρβέρης. Επιδίωκε να διατηρεί μικρές αποστάσεις από τα τεκταινόμενα αλλά και να παρεμβαίνει κάποτε με προσεκτικές προσεγγίσεις τα ζητήματα που άπτονται της θέσης και της τοποθέτησης της ποίησης στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι. Πίστευε, όπως τουλάχιστον διεμήνυε με αγωνία, ότι ο λογοτεχνικός κανόνας, οι αισθητικές συντεταγμένες της τωρινής εποχής, φθείρονται από τους νόμους της εκδοτικής αγοράς παρʼ όλο που, ειδικότερα, ο ποιητικός λόγος φαίνεται να παραμένει περιθωριοποιημένος και απαξιωμένος. Παράλληλα, συμφωνούσε με την άποψη όλων εκείνων των σκεπτικιστών που επιχειρηματολογούν για την επιβολή του αναλυτικού λόγου, της πεζογραφίας, έναντι της πυκνής ποιητικής ύφανσης. Με τούτο το δεδομένο μπορεί να εξηγηθεί η δική του εσωστρέφεια: η ποίηση του Γιάννη Βαρβέρη ανατρέχει στο παρελθόν, εδράζεται στο παρόν, λοξοκοιτάζει το μέλλον, με κοινό παρονομαστή την καλλιεργημένη αίσθηση της «απόστασης», της ειδοποιού διαφοράς, από τον κόσμο των μη ποιητών. Ετούτο δεν θα πρέπει να θεωρηθεί με αρνητισμό αλλʼ αρκεί να πεισθεί κανείς πως τόσο ο Γιάννης Βαρβέρης όσο και οι πλείστοι ποιητές «του εβδομήντα» παραμένουν προσκολλημένοι στον μοντερνισμό (όπως τον νοεί ο καθένας) αλλά και σʼ ένα πρίσμα συγκεκριμένης παρακολούθησης της σκέψης και της έκφρασης στις τέχνες, του ζητούμενου σʼ έναν κόσμο ταχύτατα εναλλασσόμενο, στην πολυδιάσπαση του εγώ.

Ο ποιητής δεν είναι άμοιρος του απροσδόκητου: κάθε στίχος του περιέχει το ξάφνιασμα της ζωής, την ανατροπή, το ναδίρ και το ζενίθ της ύπαρξης. Γνώριζε καλά πως ο θάνατος είναι δεδομένος και πως είναι πιο ανακουφιστική η αντιμετώπισή του ως ένα παιχνίδισμα του επικούρειου κυκλικού σχήματος «θάνατος-ζωή-θάνατος». Το προσδόκιμο είναι να γνωρίσει ο άνθρωπος την κοσμογονία των ματιών του, να βιώσει την πολυτέλεια του ζειν, όμως έχοντας υπόψη του ότι κάθε τι μορφοποιούμενο -έμβιο είτε μη έμβιο- περιέχει την επερχόμενη σιωπή. Δεν είναι βέβαιο ότι εννοούσε την ελπίδα του βιώματος ως παρηγορία. Σαφώς όμως έκλινε προς μιαν ερμηνευτική προσέγγιση αυτού του σχήματος όπου ο στοχαστικός νους συμπεριέχει το σαρδόνιο χαμόγελο, την αλληγορική έκφανση της αιωνιότητας, την κυνική διάσταση του διαρκούς ερωτήματος «υπάρχω;...». Αυτό ακριβώς το κλίμα αποτυπώνει εμμέσως πλην σαφώς στην ανθολόγηση ποιητών με ευθεία ενατένιση του θανάτου («Σα μια μουσική, την νύχτα…», εκδόσεις Κέδρος, 2007), όπου ο ίδιος μεταφράζει επιλεγμένα ποιήματα από το γαλλικό ποιητικό corpus από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα.

Άλλο τόσο όμως ο Γιάννης Βαρβέρης θέλησε να εστιάσει σε άλλα θέματα, εκείνα που εκ παραλλήλου συνθέτουν το προσωπικό του ποιητικό σύμπαν: η άγνοια στη δοκιμή του έρωτα, το αστικό τοπίο σε συνάρτηση με την ατομική ύπαρξη, η λεξιλαγνεία έναντι του νοήματος και του τιμήματος των πραγμάτων, το ποιητικό αντικείμενο ως αέναη επιδίωξη, το άγος της ανάσας και της σκέψης. Πράγματι, η ποίηση είναι πλάνη, και δη, εν προκειμένω, αποστασιοποιημένη από τα τεκταινόμενα: ο εκλιπών ποιητής μιλάει για τα θέματά του επανερχόμενος συστηματικά (θάνατος, ματαιότητα, ειρωνεία, σαρκασμός, αναρωτήσεις για το τι και το πώς), όπως συστηματικά αποφεύγει να εισέλθει στον άλλο κόσμο, τον πραγματικό και κυνικό, τον ρέοντα. Γιατί ως χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της γενιάς του, εξαρχής διατήρησε απόμακρη στάση από τις σειρήνες (κι όχι Σειρήνες) της εποχής του - «γέννημα» της μεταδικτατορικής κοινωνικής συντεταγμένης, άμεσος αποδέκτης της κοινής θεματικής ρητορείας, αλλʼ ωστόσο σιωπηλός παρατηρητής της. Παρομοίως, τα επόμενα χρόνια, η ποίησή του δεν «άγγιξε» ούτε κατʼ ελάχιστον το συλλογικό στοιχείο. (Ίσως κιόλας ετούτο πρέπει να ερμηνευτεί ως μια μοιραία αντίδραση των ομηλίκων του ποιητών συνολικά, καθώς δυσκολεύονταν να αντιμετωπίσουν τους στόχους και την εκζήτηση των δύο προηγούμενων γενιών, της λεγόμενης «του ʽ30» και της «γενιάς της ήττας» μεταπολεμικά.

Η κριτική έχει δώσει στον Γιάννη Βαρβέρη μια περίοπτη θέση στην πυραμίδα των σύγχρονων ποιητών. Ο χρόνος και η προσέγγιση με διαφορετικές μεθόδους μέτρησης, ως οφείλει η φιλολογική πένα, θα κρίνει το έργο του. Η μόνη βεβαιότητα είναι ακριβώς η εντιμότητά του καλλιεργώντας και υπηρετώντας έναν άκρατο ερωτισμό με τις λέξεις του, ήδη από την πρώτη του συλλογή «Εν φαντασία και λόγω» (1975) έως την πιο πρόσφατη «Ο άνθρωπος μόνος».

Παραπομπή: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=619532

Χωρίς λόγια (αφορισμός ΧΧ)

2011-05-30T15:58:00.004+03:00

(foto di Scatti e Parole)

Kι όμως, απέχει τόσο πολύ η ακτή από το γαλάζιο που ονειρεύτηκα...

Χωρίς λόγια (αφορισμός ΧΙΧ)

2011-05-28T01:12:00.004+03:00

Il nero d'essere (foto di Silio D'Aprile)

Το τωρινό παρόν, το αυριανό. Το άλλοθι μες στο σκοτάδι των αισθήσεων...

Αποδημία ποίησης...

2011-05-27T08:02:00.004+03:00

Γιάννης Βαρβέρης (1955-2011)

Οταν πεθαίνουν ποιητές, στον κόσμο το φως χαμηλώνει...

Χωρίς λόγια (αφορισμός ΧVIII)

2011-05-25T23:54:00.003+03:00

mare di Moreas (foto di J.K.)

Τα παιδιά κοιμούνται, οι πολεμιστές ξαγρυπνούν... Μου αρέσουν αυτοί οι ποιητές που δεν έμαθαν να συλλαβίζουν.

Χωρίς λόγια (αφορισμός XVII)

2011-05-24T01:25:00.005+03:00

...la natura fiorisce alle mura veneziane di Malvasia (foto di Silio D'Aprile)

Ολες οι αντανακλάσεις έρχονται από την ίδια εσωτερική διάσταση: την άνοιξη.

Xωρίς λόγια (αφορισμός XVI)

2011-05-23T01:17:00.004+03:00

spiaggia tra Coron e Modon (foto di Silio D'Aprile)

Ποτέ δεν χάνεις από τη μοναξιά. Υπάρχει απόλαυση στην πικρή γεύση της.

Νίκος Γκάτσος / Οδυσσέας Ελύτης

2011-05-20T16:40:00.003+03:00

100 χρόνια από τη γέννηση των δύο ποιητών Εκδήλωση στη Μεταμόρφωση ::: Κυριακή 22 Μαΐου, 7.30 μ.μ., κτήμα Δηλαβέρη

Με αφορμή την εορταστική επέτειο, ο Δήμος Μεταμόρφωσης διοργανώνει εκδήλωση παρουσίασης, μνήμης και τιμής στον Νίκο Γκάτσο και τον Οδυσσέα Ελύτη.

Θα μιλήσουν οι νεότεροι ποιητές Γιάννης Αντιόχου και Βασίλης Ρούβαλης

***

Θα προηγηθούν οι χαιρετισμοί του δημάρχου κ. Μιλτιάδη Καρπέτα και της δημοτικής συμβούλου Χαράς Κοντοσώρου. Θα ακολουθήσει η προβολή βίντεο, απαγγελία ποιημάτων καθώς και ζωντανή μουσική με τη συνδρομή της χορωδίας ΚΑΠΗ και της Νεανικής Χορωδίας του Δήμου Μεταμόρφωσης.

Χωρίς λόγια (αφορισμός XV)

2011-05-20T02:20:00.005+03:00

Κάθε φορά, στον έρωτα, απομένει η δύναμη˙ το ωφέλιμο τέλος της αφήγησης.

Χωρίς λόγια (αφορισμός XIV)

2011-05-19T03:03:00.002+03:00

Luce di Sud (foto di Pupavie)

H φιγούρα του ονείρου είναι μια όψη του κόσμου. Αυτήν θα προτιμήσω.

Χωρίς λόγια (αφορισμός ΧΙΙΙ)

2011-05-17T23:32:00.005+03:00

Το σημείο που ενώνονται οι μύθοι λέγεται Ιστορία.